ยินคําพูดนี้ของอาถิง
อาถิงถลึงตาใส่มู่เฉียนซีอย่างโกรธเกรี้ยว “ข้า… เมื่อครู่ข้าพูดไปเช่นนั้นก็เพื่อขอความช่วยเหลือ ข้าแค่กลัวว่าถ้าเจ้าตายแล้วข้าจะถูกฝังไปกับเจ้าด้วยก็เท่านั้นเอง เจ้าอย่าคิดมากไป” มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ใช่แล้ว! นั่นก็ไม่น่าใช่สิ่งที่เจ้าสามารถพูดออกมาได้”
อาถิงกัดฟันแน่น แทบอยากจะกัดมู่เฉียนซีให้ตาย
ดวงตาที่อ่อนโยนมองจิ่วเยี่ยและกล่าวว่า “นานมากแล้วที่ไม่ได้เจอ เจ้าดูเปลี่ยนไปเล็กน้อยนะ”
จิ่วเยี่ยกอดมู่เฉียนซีไว้ “อืม ข้าเข้าใจดีแล้วว่ารสชาติของการทําทุกอย่างเพื่อปกป้องใครคนหนึ่งมันเป็นเช่นไร”
อาถิงถลึงตาใส่จิ่วเยี่ยอย่างดุดัน เขากล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “พูดจาไร้สาระอะไรกับเขามากมายเช่นนั้น หรือว่าไม่ใช่เขา…” “ต้องเป็นเพราะเขาแน่ เจ้าถึงได้…”
“ชู่ว!” นิ้วเรียวยาวตกลงไปที่ริมฝีปากของอาถิง
“อาถิง ข้าจะส่งพวกเจ้าออกไปจากที่นี่”
ในตอนนี้เอง แสงสีฟ้าอ่อนเข้ามาห่อหุ้มพวกเขาและส่งพวกเขาออกไปจากความว่างเปล่าที่แตกสลายนี้
พวกเขาเพิ่งจะตกลงมาจากผิวน้ำทะเลที่ด้านบน อาถิงที่เพิ่งจะร่วงหล่นลงมาก็ได้กวาดตามองไปรอบด้าน แล้วบุกเข้าไปทางจิ่วเยี่ย!
“นางถูกเจ้าซ่อนไว้งั้นรึ ? รีบส่งตัวนางออกมาเร็วเข้า!”ทว่าจิ่วเยี่ยกอดมู่เฉียนซีแน่น “ต่อให้ให้ ก็ไม่ใช่ให้เจ้า!”อาถิงเบิกตากว้าง “ข้าไม่เชื่อ…”“เพื่อเห็นแก่หน้าของนาง วันนี้ข้าไม่อยากทำร้ายเจ้า”ที่จิ่วเยี่ยกล่าวนั้นหมายความว่า อาถิงไม่มีทา
