รอยแยกของมิติ บริเวณโดยรอบมีแต่ความรกร้างว่างเปล่า ไม่มีกลางคืนและกลางวัน มู่เฉียนซีไม่รู้สึกถึงกาลเวลาอีกต่อไปและยิ่งนางฆ่ามากเท่าไหร่ก็ยิ่งหลงใหลมันมากขึ้นเท่านั้น
นางสามารถสัมผัสได้ว่าพลังจิตของตนเองแข็งแกร่งขึ้นมาก เมื่อเดินออกจากที่นี่ นางจะต้องมีพลังมากขึ้นในการปรุงยาน้ำและหลอมยาเม็ดให้ดีขึ้นกว่านี้เป็นแน่มู่เฉียนซีทุ่มเทอย่างสุดความสามารถ แต่จิ่วเยี่ยกลับมองอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ ที่เป็นเช่นนี้เพราะไม่มีวิญญาณสัตว์ตัวใดกล้าเข้าใกล้จิ่วเยี่ย สัญชาตญาณของพวกมันบอกพวกมันว่าเขาผู้นี้เป็นบุคคลอันตรายมาก บุคคลผู้ที่สามารถทําให้พวกมันกลายเป็นเถ้าถ่านได้ทุกเมื่อเครื่องกลไกวิญญาณพึมพํากับตัวเอง “แม้ว่าที่นี่คือสนามทดสอบที่หนึ่งของหอฉงโหลวบนเมฆา แต่มันได้กลายเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดสําหรับให้สาวน้อยผู้นี้ได้ใช้ในการฝึกฝนพลังเชื่อมสัตว์วิญญาณตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ?”“เห็นได้ชัดเลยว่านี่เป็นการสุ่ม แล้วเหตุใดข้าถึงได้มีความรู้สึกว่าชายผู้นี้จงใจที่จะเลือกเข้ามา…?”คำตอบของคำถามนี้แน่นอนว่าจิ่วเยี่ยคงจะไม่บอกมัน“สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับหนึ่ง จัดการเรียบร้อย!”ในตอนที่มู่เฉียนซีใช้พลังจิตในการสะกดสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับหนึ่งตัวหนึ่งเอาไว้ ใบหน้าของนางก็เผยแววแห่งความยินดีออกมา“ทำต่อไป!”— ตูม! ตูม! ตูม! —เมื่อต้องเผชิญกับผู้ฝึกยุทธ์ที่บ้าคลั่งเช่นมู่เฉียนซี วันสุดท้ายของสัตว์วิญญาณเหล่านี้ก็ได
