้น พิการมาแต่กำเนิดมิสามารถที่จะฝึกยุทธ์ได้หรอกรึ ? เขาเป็นผู้ไร้ความสามารถผู้หนึ่งมิใช่รึ ? จะเป็นยอดฝีมือระดับมหาจักรพรรดิได้อย่างไร เบื้องบน… การเล่นตลกครั้งนี้คงเล่นใหญ่ไปแล้วกระมัง”
“ข้าก็ว่าเช่นนั้น! ข้ายอมที่จะเชื่อว่าผู้นำตระกูลมู่ฝึกฝนจนกลายเป็นจักพรรดิแห่งภูตระดับเก้า แต่มิอาจจะเชื่อได้ว่าองค์รัชทายาทเซี่ยเป็นมหาจักรพรรดิแห่งภูต”
“แต่พลังความเยือกเย็นนี้…”
“องค์รัชทายาทเซี่ย ไม่สิองค์จักรพรรดิเซี่ย!”
“จักรพรรดิเซี่ยแห่งราชวงศ์ใต้ดินนั้น… เขา!”
งานเลี้ยงฉลองวันเกิดของคุณหนูใหญ่อวิ๋นเฟิ้ง พวกเขานั้นไม่ได้มาเสียเที่ยวจริง ๆ
ความน่าตระหนกตกตื่นที่เผชิญนี้ เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องกัน แต่ละเรื่องช่างท้าทายควาสามารถในการยอมรับของหัวใจของพวกเขาเสียจริง
การที่เชียนอ้าวเซี่ยเผยพลังความสามารถที่แท้จริงของเขาออกมา อีกทั้งยังมีเรื่องสถานะตัวตนของเขา ทำให้สีหน้าที่ซีดเผือดอยู่แต่เดิมของเจ้าสำนักอวิ๋นเยียนเริ่มกลายเป็นสีเขียวแกมม่วงไปแล้ว “องค์รัชทายาทเซี่ย จักรพรรดิเซี่ย ที่แท้เจ้านั้นคอยเป็นปฏิปักษ์กับพวกเราสำนักอวิ๋นเยียนเรื่อยมา”
“ฮ่า ๆ ๆ องค์รัชทายาทเซี่ยช่างมีความสามารถเสียจริง! สามารถตบตาคนได้ทั้งทวีปเซี่ยโจว”
“ราชวงศ์แห่งแคว้นเฉียนเซี่ย ช่างทะเยอทะยานไม่เบาเลยจริง ๆ เมื่อมีอัจฉริยะเช่นนี้ถือกำเนิดมา กลับปกปิดซ่อนเร้นเอาไว้เป็นเวลานาน”
ผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสามคนจ้องมองเชียนอ้าวเซี่ย
