่าทั้งสองนั้นเป็นสหายผูกพันแน่นแฟ้นกัน ไม่แปลกเลยที่ผู้นำตระกูลมู่เป็นเช่นนี้” “พิษทั้งสองชนิดที่นางให้อวิ๋นเฟิ้งนั้น ช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว!”
พวกเขานั้นกล่าวซุบซิบถกเถียงกันเบา ๆ ไม่กล้าเสียงดังด้วยเกรงว่ามู่เฉียนซีจะได้ยิน
อวิ๋นเฟิ้งตะโกนเสียจนเสียงแหบพร่า “เจ้า… เจ้ายังจะเอาเช่นไรอีกเล่า ? ข้ากลายเป็นเช่นนี้ เจ้ายังไม่พอใจอีกรึ ?”
“แน่นอนว่ายังไม่พอใจ ด้วยเวลามีจำกัดข้าจึงได้เตรียมยาไว้ให้เจ้าเพียงสามชนิด อย่างไรเสียก็ต้องเอายาชนิดที่สามมาใช้ให้เสร็จสิ้น” มู่เฉียนซียกมือขึ้น ยาเข็มนั้นแทงเข้าไปที่บนใบหน้าของอวิ๋นเฟิ้ง
เข็มยาแหลมคมถูกทิ่มเข้าไปในกระดูกของอวิ๋นเฟิ้ง เข็มยาก่อนหน้านี้สองเข็มถูกโยนลงบนพื้น แต่เข็มยาเข็มนี้นางตั้งใจจะปล่อยมันเอาไว้อย่างนั้น ถึงแม้ว่าเข็มยานี้จะมีราคาแพง ทว่านางไม่เคยใช้มันเป็นครั้งที่สอง
ในการเลี้ยงฉลองอันยิ่งใหญ่ นางตั้งใจจะเล่นงานอวิ๋นเฟิ้งอย่างสมเกียรติ เริ่มจากสายตาของนาง เรื่อยไปยังใบหน้าของอวิ๋นเฟิ้งนั้น มันเริ่มเน่าสลาย กลิ่นเน่าลอยไปยังเจ้าสำนักอวิ๋นเยียนที่กำลังตัวสั่นระริกอยู่ใกล้ ๆ มู่อวู่ซวง
เจ้าสำนักอวิ๋นเยียนหันศีรษะกลับไปมองบุตรสาวคราหนึ่ง เมื่อเห็นภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาตกใจกลัวเสียจนวิญญาณแทบจะแตกสลาย
นั่นคือบุตรสาวของเขาหรือ ?
ไม่… นั่น… นั่นมันดูไม่ใช่สภาพของมนุษย์
“อ๊ากกกก! มู่เฉียนซี มู่อวู่ซวง พวกเจ้านั้นโหดร้ายเกินไป ถึงแม้วันนี้ข
