าของตนเองอย่างแรง
“อ๊าาาาา!”
ถึงแม้จะเจ็บปวดลึกเข้าไปยังไขกระดูก แต่นางก็ไม่สามารถหยุดยั้งการกระทำของตนเองได้เลย เลือดนางไหลออกจากเบ้าตาอย่างเอาเป็นเอาตาย ใบหน้านางเปลี่ยนกลายเป็นสีเขียวราวกับผีร้ายตนหนึ่งก็มิปาน ที่เบื้องหน้าของนางนั้นมีแต่ความมืดมิด นางมองไม่เห็นอะไรเลย มู่เฉียนซีถามขึ้น “คุณหนูใหญ่อวิ๋นเฟิ้ง ครั้งที่สองนี้ทำลายดวงตาของเจ้า เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้างเล่า ?”
“โอ้! บางทีอาจจะไม่ใช่ครั้งที่สอง” ในตอนนั้นเป็นเพราะว่านางโกรธ จึงได้วางยาพิษท่านอาเล็ก แล้วยังคิดอีกว่าเป็นเรื่องที่สมควรด้วยเหตุผล บางทีนางอาจจะเคยทำมาตั้งนานแล้วก็ได้
“เพียงแต่ว่าครั้งนี้ไม่เหมือนกัน นี่เป็นการทำลายดวงตาของตนเอง เกรงว่าคงจะมีรสชาติอยู่บ้าง” ดวงตาที่ดำสนิทของมู่เฉียนซีแฝงรอยยิ้มบาง ๆ แต่กลับทำให้ผู้อื่นผุดเหงื่อเย็นวาบไปทั้งตัว
“มาร… นางมาร มู่เฉียนซีเจ้ามันเป็นมาร…”
สิ่งที่มู่เฉียนซีได้ทำไปนั้น ช่างน่าตกตะลึงเสียจริง นึกถึงเมื่อตอนที่พบเจอนางครั้งแรก ชุดกระโปรงผ้าพลิ้วสีม่วงทั้งตัว สวยงามและสูงส่ง เหมือนดั่งถูกเลี้ยงเอาไว้ในอุ้งมือของเจ้าผู้ปกครอง มิเคยแปดเปื้อนฝุ่นผงสิ่งสกปรกหรือเปื้อนเลือดแสนคาวแต่อย่างใด แต่นึกไม่ถึงเลยว่าเมื่อนางลงมือล้างแค้น กลับทำให้ผู้คนหวาดหวั่นได้มากเช่นนี้
ผู้นำตระกูลมู่มิใช่ผู้ที่จะไปล่วงเกินได้
“พวกเจ้าว่าผู้นำตระกูลมู่น่ากลัว หรือว่าหมอปีศาจน่ากลัว”
“ได้ยินมาว
