วถึงความสำนึกผิด แต่ทว่าในตอนนั้น เมล็ดพันธุ์แห่งความชั่วร้ายได้ถูกบ่มเพาะเข้าเสียแล้ว มาสำนึกผิดเอาตอนนี้จะมีประโยชน์อันใด ?!
มู่เฉียนซีคิดว่าหากมิใช่เพราะนางข้ามกาลเวลามา แม้กระทั่งถึงคราวต้องตาย ท่านอาเล็กก็คงจะไม่มีโอกาสมองเห็นแสงสว่างอันใดอีกเลย
“พรวด!” มู่เฉียนซีนำตัวยาที่สองส่งให้แก่อวิ๋นเฟิ้งก่อนจะกระซิบว่า “อวิ๋นเฟิ้ง บนโลกใบนี้ ผู้ที่ได้รับการตอบแทนจากข้าอย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้ เจ้าเป็นคนแรก คาดว่าเจ้าคงจะรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมาก”
อวิ๋นเฟิ้งไปยุ่งกับญาติสนิทเพียงคงเดียวของนาง ดังนั้นแล้วนางจึงได้กลายเป็นคนแรกบนโลกนี้ที่ได้รับงานเลี้ยงอย่างเอิกเกริกจากหมอปีศาจมู่เฉียนซี
งานเลี้ยงที่ยิ่งใหญ่ของหมอปีศาจนั้น มิใช่ใครที่มีความโชคดีก็สามารถที่จะรับมันเอาไว้ได้ นางสามารถทำให้ใครก็ตามอยู่ใกล้กับความตายเป็นอย่างมากได้ แต่ว่ามิอาจที่จะไปถึงขั้นที่ถูกปลดปล่อยได้ ตกอยู่ในหุบเหวลึกและดิ้นรนอย่างไม่มีวันสิ้นสุดเพื่อหลุดพ้น นี่แหละคือสิ่งที่ว่า อยู่ไม่สู้ตายของจริง!
อวิ๋นเฟิ้งสั่นสะท้านไปทั้งตัว นางนั้นไม่รู้สึกเป็นเกียรติเลยแม้แต่น้อย นางรู้สึกกลัว… กลัว…
ดวงตานั้นยังคงมองเห็นอยู่ ยาทั้งสองกลับไม่ทำลายดวงตาของนางไปโดยตรง จึงทำให้อวิ๋นเฟิ้งนั้นมีความหวังอยู่บ้างเล็กน้อย
แต่ทว่า… ทันใดนั้นนางก็รู้สึกถึงอาการคันอย่างอดทนได้ยากที่ถูกส่งมาจากดวงตาของนาง นางมิอาจที่จะควบคุมตัวเองได้ ต้องขยี้ต
