มีของขวัญชิ้นใหญ่ให้คุณหนูใหญ่อวิ๋นเฟิ้งเหมือนกัน แต่มันหนักมากเลยนะ! พวกเจ้ายืนดี ๆ ล่ะ” จากนั้นก็ถึงตาที่เชียนอ้าวเซี่ยมอบของขวัญแล้ว
ปังงงงงงงง!
สิ่งที่เชียนอ้าวเซี่ยนำออกมานั่นก็คือโลงศพที่มีน้ำหนักหนึ่งพันชั่ง เป็นโลงศพสีดำอมแดง!
นี่ของขวัญวันเกิดรึ ?
ของขวัญวันเกิดใครเขาให้โลงศพกันล่ะ ?
เจ้าสำนักอวิ๋นเยียนโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ “องค์รัชทายาท นี่……”
“เอาโลงศพมามอบเป็นของขวัญวันเกิดมันดูไม่เหมาะสมสักเท่าไหร่นะพ่ะย่ะค่ะ!”
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าว “นี่แหละเหมาะสมที่สุดแล้ว! ต้องเตรียมพร้อมให้กับคุณหนูใหญ่อวิ๋นเฟิ้งสักหน่อยไม่ใช่เหรอ ? หากคุณหนูใหญ่อวิ๋นเฟิ้งเป็นอะไรขึ้นมา แล้วเจ้าสำนักไม่มีเวลาไปหาโลงศพที่เหมาะสมให้นาง ก็ใช้โลงศพนี้ พอดีเลยหนิ่”
“เวลาฉุกละหุก หาโลงศพดี ๆ ไม่ได้ ถึงตอนนั้นมันจะดูไม่สมเกียรติของคุณหนูอวิ๋นเฟิ้งเอานะ”
ทุกคนต่างก็ตื่นตระหนกขึ้น วันนี้เป็นวันดีของคุณหนูใหญ่อวิ๋นเฟิ้ง แต่คนเหล่านี้กลับมากล่าววาจาความตายของคุณหนูใหญ่อวิ๋นเฟิ้งต่อหน้าเจ้าสำนักเช่นนี้
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวขึ้นว่า “หากเจ้าสำนักอวิ๋นไม่ชอบของขวัญชิ้นนี้ แสดงว่าไม่อยากต้อนรับข้าแน่ ๆ งั้นข้ากลับวังดีกว่า”
เจ้าสำนักอวิ๋นเยียนรีบกล่าวขึ้นทันทีว่า “กระหม่อมจะไม่ต้อนรับองค์รัชทายาทได้ยังไงกันล่ะพ่ะย่ะค่ะ! เด็ก ๆ มานี่สิ! เอาของขวัญที่องค์รัชทายาทมอบให้ไปเก็บ”
ต้องใช้ศิษย์นับสิบกว่าคนถึงจะยกของขวัญที่เชี
