ที่มีความโกรธแค้นต่อสำนักอวิ๋นเยียน? ความแค้นบางอย่าง ข้าจะเอาคืนด้วยตัวข้าเอง”
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าว “ได้! เสี่ยวซีเอ๋อร์ว่ายังไงก็เอาตามนั้น”
หลังจากที่รักษาอาการบาดเจ็บของเชียนอ้าวเซี่ยเสร็จ มู่เฉียนซีก็ตะโกนเรียก “ชิงอิ่ง มานี่! ”
ชิงอิ่งนั้นเดินมาที่มู่เฉียนซีอย่างเชื่อฟัง มู่เฉียนซีเอาเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตออกมา แสงสีเขียวขจีเปล่งประกาย พลังแห่งชีวิตนั้นทำให้ชิงอิ่งเข้าไปสัมผัสมันโดยไม่ได้ตั้งใจ
เดิมทีเขาไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้เร็วเช่นนี้ แต่เป็นเพราะพลังของเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตนี้ที่ทำให้เขาตื่นขึ้นมาเร็วขึ้น
มู่เฉียนซีกล่าวถาม “ชิงอิ่ง สิ่งนี้มีประโยชน์กับเจ้าหรือไม่? ”
“อืม! ”
“ข้าให้เจ้า”
ชิงอิ่งอยากจะเอามันมา ทว่า เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และเงยหน้าขึ้นมองมู่เฉียนซี แต่เขากลับเรียบเรียงคำพูดออกมาไม่ได้
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้ารู้ว่าสิ่งนี้เป็นของล้ำค่ามาก แต่ต่อให้มันมีค่ามากแค่ไหนก็ไม่อาจเทียบกับเจ้าได้ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นคนหรือจะเป็นหุ่นเชิด แต่เจ้า ก็เป็นสหายที่สำคัญกับข้ามากไม่ใช่เหรอ? ”
ดวงตาที่สงบของชิงอิ่งมีร่องรอยของคลื่นเล็กน้อย เขารับเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตมาจากมู่เฉียนซี จากนั้น……
กลืนมันลงไป?
ไม่ใช่เช่นนั้น มือของชิงอิ่งแทงเข้าไปที่หัวใจของตัวเอง!
เดิมทีร่างกายของเขานั้นแข็งแกร่งไม่มีสิ่งใดต้านทานได้ แต่ตอนนี้โดนตัวเองแทงแล้ว ต่อมาเขาก็เอาเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตนั้นวางลงไป
หลังจา
