“เสี่ยวซีเอ๋อร์ เจ้ารู้มาตลอดไม่ใช่เหรอว่าฝีมือการแสดงของข้านั้นดีมาก? ” เชียนอ้าวเซี่ยยิ้มพลางกล่าว
“เช่นนั้น ข้าควรจะเรียกเจ้าว่าองค์รัชทายาทเซี่ย หรือว่าจักรพรรดิเซี่ยดีล่ะ? ” มู่เฉียนซีเหลือบมองเขาด้วยสีหน้าที่เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม
“ว่าไงนะ? จักรพรรดิเซี่ย! ” ตอนนี้ แม้กระทั่งสหายคนสนิทอย่างน่าหลานอวี้ก็อุทานขึ้นด้วยความตกใจ
เชียนอ้าวเซี่ย “เออะ เอ่อ! โดนเสี่ยวซีซีจับได้ซะแล้ว” มาถึงขั้นนี้แล้ว จะเสแสร้งแกล้งทำต่อไปก็คงจะไร้ความหมาย เขาจึงยอมรับแต่โดยดี
น่าหลานอวี้กล่าว “เซี่ย เจ้าปิดบังได้อย่างแนบเนียนจริง ๆ! ”
“ไม่แสร้งทำเป็นขรึม ไม่แสร้งทำตัวเป็นคนเดินขอทานข้างถนน แล้วก็ไม่แสร้งทำตัวเป็นสวะไร้ประโยชน์แล้วใช่หรือไม่? ”
“อยากแสร้งต่อแต่ตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วอ่ะ” สีหน้าของเชียนอ้าวเซี่ยดูจนปัญญา
“แล้วเจ้าอยากตายหรือไม่? ” เข็มยาเข็มหนึ่งปรากฏขึ้นแล้วพรวดไปจ่อที่คอของเชียนอ้าวเซี่ย พร้อมกับจิตสังหารที่แผ่ซ่านออกมา โดนหลอกจนหัวปั่นเช่นนี้ ทำไมจะไม่อยากฆ่าเจ้าหมอนี่ล่ะ
น่าหลานอวี้ห้ามเอาไว้ “ซีเอ๋อร์ ใจเย็นลงก่อน บางทีเซี่ยอาจจะมีเรื่องลำบากใจก็ได้นะ”
เชียนอ้าวเซี่ยยิ้มพลางกล่าว “ได้ตายด้วยน้ำมือของเสี่ยวซีเอ๋อร์ เป็นสิ่งที่ข้าปรารถนาอยู่แล้ว”
จักรพรรดิปิงเสว่หลิงตี้ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที “สาวน้อย เจ้าไว้หน้าข้าสักหน่อยสิ! ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นอาณาเขตของข้า เจ้ามาฆ่าลูกหลานของข้า ช่า
