ปข้าจะระวังให้มาก” เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวให้คำมั่นเส้นทางในส่วนนี้ล้วนแต่เต็มไปด้วยกับดัก เมื่อเดินพ้นมาแล้วครึ่งทาง ทางในต่อจากนั้นก็เป็นหมอกหนาหนาวเย็นกลุ่มหนึ่ง หมอกนั้นครอบคลุมพวกเขาเอาไว้ในพริบตาความกระหายเลือดในใจของมู่เฉียนซีไม่อาจจะควบคุมเอาไว้ได้ จิตสังหารจึงได้แผ่ซ่านออกมา— ตูม! —กระบี่มังกรเพลิงถูกชักออกมา และได้เปิดทางหมอกนั้นออก จากนั้นมันก็ค่อย ๆ ประสานกลับเข้าหากันทีละก้อน ๆ พลันปรากฏบุรุษในชุดสีขาวสองคนขึ้นมา เชียนอ้าวเซี่ยสวมชุดสีขาวทั้งตัว แต่กลับมีรูปลักษณ์ราวกับเทพมาร เขาเหมือนกับปีศาจหิมะส่วนน่าหลานอวี้เองก็ใส่ชุดสีขาว แต่กลับให้ความรู้สึกที่นุ่มนวลราวกับหยกเนื้อดี— ปัง! —เดิมทีพวกเขาทั้งสองลงมือต่อสู้กับมู่เฉียนซี แต่ในตอนที่พวกเขาทั้งสองได้เข้าไปใกล้กัน กลับเปลี่ยนทิศทางการโจมตีไป หันไปสู้กันเองน่าหลานอวี้มีพลังความแข็งแกร่งระดับราชาแห่งภูต ส่วนเชียนอ้าวเซี่ยนั้นมีเพียงกระบี่วิญญาณน้ำแข็ง จึงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของน่าหลานอวี้เลย— เคร้ง! —มู่เฉียนซีลงมือเดิมทีในใจนางนั้นคิดที่จะฆ่าสองคนนี้เสีย แต่กลับไปป้องกันกระบี่ที่น่าหลานอวี้จะโจมตีเชียนอ้าวเซี่ยให้ถึงแก่ชีวิตหัวใจของน่าหลานอวี้นั้นรู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้าง เขามองมู่เฉียนซีแล้วกล่าวขึ้นว่า “ซีเอ๋อร์ เจ้าชอบเซี่ยใช่ไหม ถึงแม้ว่าข้ากับเจ้าจะรู้จักกันมาก่อนเขา แต่ในใจของเจ้านั้น ข้าไม่ได้เป็นอะไรเลยสักอย่างใช่หรือไม่ ?
