”เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวขึ้นด้วยเสียงเย็นชา “เสี่ยวซีซีนั้นชอบข้า ใครก็ตามที่มีจิตใจคิดไม่ซื่อต่อนางล้วนต้องตาย รวมถึงเจ้าด้วยสหายรักของข้า น่าหลานอวี้!”นัยน์ตาเชียนอ้าวเซี่ยเยือกเย็นราวน้ำแข็งหมื่นปี ในความเยือกเย็นของมันมีจิตสังหารที่บ้าคลั่งอยู่ นี่มันวุ่นวายไปหมดแล้ว!เวลานี้น่าหลานอวี้และเชียนอ้าวเซี่ยนั้นวุ่นวายในจิตใจ แต่สำหรับมู่เฉียนซี นางกำลังรู้สึกว่าความคิดในหัวนางวุ่นวายเหลือเกินอาวุธนั่นมีความแปลกประหลาด มันชักนำให้พวกเขาฆ่าฟันกันเอง นางจะต้องรีบหาวิธีที่จะหยุดมัน.
มู่เฉียนซีเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกล่าว “เจ้าสวะเซี่ย ข้ากับน่าหลานอวี้นั้นปกป้องทรัพย์สมบัติล้ำค่าของแคว้นเจ้าก็ลำบากมากแล้ว จากนี้ไปเจ้าจะต้องทำตัวให้เป็นประโยชน์บ้าง หากไร้ประโยชน์ ก็อย่าได้โทษข้าเมื่อข้าทอดทิ้งเจ้า”
“ฮือ… เสี่ยวซีซียังคงโหดเหี้ยมเช่นเคย” เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวอย่างเสียอกเสียใจ
ในฐานะองค์รัชทายาทเซี่ยผู้ซึ่งถูกทุกคนแย่งชิงสมบัติของชาติ ประโยชน์เดียวของเขาคือนำทาง
มู่เฉียนซีรู้สึกหมดหนทาง ความรู้สึกนี้… เหตุใดมันจึงรู้สึกเหมือนกับการเดินทางไปทางทิศตะวันตกนักนะ
ระหว่างทาง มู่เฉียนซีและน่าหลานอวี้ปกป้ององค์รัชทายาทเซี่ยผู้มีสายเลือดสูงศักดิ์ และกําจัดเหล่าปีศาจร้ายไปด้วย
เมื่อมาถึงพื้นที่หนึ่ง เชียนอ้าวเซี่ยก็หยุดฝีเท้าลงและกล่าวว่า “เสี่ยวซีซี พวกเราจะไปถึงตําหนักปิงเสว่หลิงในไม่ช้า เส้นทางนี้จะผิดแปลกแล
