“พวกเจ้าคิดจะเอาตัวเขาไป มันไม่ไร้เดียงสาไปหน่อยเหรอ? ” ดวงตาของมู่เฉียนซีเริ่มเย็นยะเยือกลงเรื่อย ๆ
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ” คนเหล่านี้หัวเราะเยาะขึ้นทันที
“เจ้าอย่าคิดว่าเจ้าแข็งแกร่งกว่าคุณหนูอวิ๋นหวงแล้วจะเจ๋งนะ คิดจริง ๆ เหรอว่าพวกข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้า? ”
เม่ยเอ๋อร์ยิ้มพลางกล่าว “เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่า ทำไมพวกข้ารู้ว่าเจ้าแข็งแกร่งมาก แล้วพวกข้ายังกล้ามา ก็เพราะว่ามีไพ่เด็ดยังไงล่ะ! ”
เม่ยเอ๋อร์ยังคงยิ้มพลางกล่าว “แมงป่องดำ จงออกมา! ”
แมงป่องตัวสีดำตัวหนึ่ง มีความสูงเท่าเด็กวัยห้าถึงหกขวบ เห็นได้ชัดว่าเป็นแมงป่องที่มีพิษร้ายแรงมาก
เชียนอ้าวเซี่ยยิ้มพลางกล่าวว่า “มีแต่คนบอกว่าสาวงามคู่กับแมงป่องพิษ นึกไมถึงว่าจะมีคนอัปลักษณ์คู่แมงป่องพิษเช่นนี้ด้วย ช่างซวยจริง ๆ สู้เสี่ยวซีของข้าไม่ได้สักนิด” เชียนอ้าวเซี่ยหลบอยู่ด้านหลังมู่เฉียนซี ใบหน้าที่ยิ้มแย้มงดงามอย่างมิอาจบรรยายได้นั้น ทำให้เม่ยเอ๋อร์มีความปรารถนาที่จะพรวดเข้าไปฉีกมันออกจากกัน
องค์รัชทายาทสวะผู้นี้สมควรตายยิ่งนัก อาศัยรูปร่างหน้าตาอันหล่อเหลาของตัวเองมาเย้ยหยันนาง วอนโดนตีนจริงแท้! เผชิญหน้ากับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่น่ากลัวเช่นนี้ ทว่า มู่เฉียนซีกลับไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย นางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ข้าจัดการกับอวิ๋นหวงพลังวิญญาณขั้นจักรพรรดิได้ แล้วคิดว่าข้าจะจัดการกับแมงป่องหน้าตาน่าเกลียดตัวเดียวไม่ได้เหรอ เจ้ามัน
