นูอวิ๋นหวงด้วย”
“เจ้า… เจ้า…”
รองเจ้าสํานักอวิ๋นโกรธแทบกระอักเลือด ทว่าเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่มองไม่เห็น เขาก็พยายามกลั้นคําพูดต่อไปเอาไว้ เขาเงยหน้ามองชายที่ทําให้ผู้คนหวาดกลัว และไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมาอีกแม้แต่คําเดียว
ผ่านไปสักพัก เขาก็กล่าวขึ้นว่า “ศิษย์ของสํานักอวิ๋นเยียนของข้าย่อมพ่ายแพ้”
เขารับเม็ดยามา เตรียมจะให้อวิ๋นหวงกลืนลงไป
บทสนทนาเมื่อครู่ แม้อวิ๋นหวงจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่หูก็ยังใช้การได้ดี นางกรีดร้อง “ท่านพ่อ! ข้าไม่ต้องการ… ข้าไม่กิน… ข้าไม่เอา!”
“เสี่ยวหวงเจ้ารีบกินเถอะ ไม่เช่นนั้นพวกเราทุกคนจะต้องตาย…” อวิ๋นปู้ป้ายกล่าวอย่างจนปัญญา เขารู้ดีว่าบุรษชุดดำกระหายเลือดผู้นั้นจะสามารถทําลายล้างทั้งสำนักของพวกเขาได้อย่างแน่นอน
มันก็แค่ยาพิษชนิดหนึ่งเท่านั้น เขาเชื่อว่าสํานักอวิ๋นเยียนของพวกเขาจะต้องหาวิธีล้างพิษได้ เวลานี้พวกเขาต้องผ่านวิกฤตินี้ไปให้ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน
อวิ๋นหวงถูกอวิ๋นปู้ป้ายบังคับให้กลืนยาลงไป ขณะเดียวกันมู่เฉียนซีไม่ได้อยากบีบบังคับพวกเขาให้ร้อนรนเกินไป นางไม่คิดจะอยู่ดู
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเกียจคร้าน “ในเมื่อที่นี่ไม่มีอะไรแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อนก็แล้วกัน”
. .
