“ท่านพ่อ ข้าตั้งตารอท่านมาก” อวิ๋นหวงยิ้มอย่างไร้เดียงสา
การประลองในครั้งนี้จะเลือกอัจฉริยะหนึ่งร้อยคนจากทั่วทั้งทวีปเซี่ยโจว เพื่อเข้าสู่ดินแดนลึกลับของทวีปเซี่ยโจว
สายเลือดของราชวงศ์เฉียนเซี่ย นอกจากองค์รัชทายาทเชียนอ้าวเซี่ยที่ถูกกำหนดจากภายในแล้ว ที่เหลือล้วนต้องช่วงชิงด้วยตัวเอง
น่าเสียดายที่ศิษย์ของสํานักอวิ๋นเยียนแข็งแกร่งเกินไป พวกเขาจึงไม่มีโอกาสแม้แต่น้อย
คนเหล่านั้นโกรธมาก ถึงอย่างไรฮ่องเต้เหวินเต๋อก็สลบไสลไม่ได้สติ ความกล้าของพวกเขาก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น
กลุ่มคนเดินมาหยุดตรงหน้าเชียนอ้าวเซี่ยและกล่าวว่า “องค์รัชทายาท แม้ว่าท่านจะมีสายเลือดตรงอันสูงส่งของตระกูลเชียน แต่เส้นลมปรารณชีพจรเสียเส้นมาตั้งแต่กำเนิด ไม่สามารถฝึกฝนได้ การเข้าสู่ดินแดนลึกลับของทวีปเซี่ยโจวก็ไร้ประโยชน์”
“ใช่! ทั้ง ๆ ที่มีสายเลือดอันสูงส่งที่สุดแต่กลับเป็นขยะไร้ประโยชน์ หน้าตาตระกูลเชียนของเราถูกเจ้าทําให้เสียหน้าไปหมดแล้ว”
“เชียนอ้าวเซี่ย ข้าขอแนะนําให้เจ้าถอนสิทธิ์ออกไปซะ มิเช่นนั้นข้าก็จะไม่เกรงใจเจ้า”
เชียนอ้าวเซี่ยลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ แล้วกล่าวว่า “ไม่ต้องเกรงใจ ข้าเองก็อยากเห็นเวลาที่พวกเจ้ากล้าไม่เกรงใจข้าเช่นกัน”
แม้เชียนอ้าวเซี่ยจะไม่มีระดับการฝึกฝน เขาก็ยังคงมีอํานาจเพราะมีบิดาคอยถือหางปกป้อง เมื่อก่อน หากมีคนมารังแกเชียนอ้าวเซี่ย ฮ่องเต้เหวินเต๋อก็จะทําให้คนผู้นั้นรู้สึกเสียใจที่เกิดมาในโลก
