นี้
ทั้ง ๆ ที่ฮ่องเต้เหวินเต๋อสลบไสลไม่ได้สติ เชียนอ้าวเซี่ยก็ยังคงไม่กลัวพวกเขา ทําให้พวกเขารู้สึกถอดใจ เมื่อฝ่าบาททรงฟื้นขึ้นแล้ว คงไม่เป็นผลดีต่อพวกเขาอย่างแน่นอน
ทว่าเมื่อคิดถึงดินแดนลึกลับของทวีปเซี่ยโจว พวกเขาก็ไม่พอใจ
ในเมื่อน่าหลานอวี้เอาชนะคู่ต่อสู้ได้ เช่นนี้การแข่งขันครั้งต่อ ๆ ไป อวิ๋นปู้ป้ายก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าสนใจแล้ว เขาจึงไม่ได้สังเกตเห็นเชียนอ้าวเซี่ย
“องค์ชายทั้งหลายมีเรื่องอะไรหรือ ?”
องค์ชายใหญ่กล่าวขึ้นว่า “รองเจ้าสํานักอวิ๋น เรื่องมันเป็นเช่นนี้ องค์รัชทายาทไม่สามารถฝึกยุทธ์ได้ การเข้าสู่ดินแดนลึกลับก็จะเสียที่นั่งไป ข้าต้องการให้เขาถอนสิทธิ์ออกมา ให้คนอื่นได้มีโอกาสแทนเขา”
อวิ๋นปู้ป้าย “การเข้าสู่ดินแดนลึกลับ แน่นอนว่าการที่มีความแข็งแกร่งย่อมได้รับผลประโยชน์ที่มากขึ้น องค์รัชทายาทเซี่ย หรือว่า…”
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวอย่างหยิ่งยโส “ข้าคือองค์รัชทายาทแห่งแคว้นเฉียนเซี่ย ข้าต้องการเข้าสู่ดินแดนลึกลับของตระกูลข้า ยังจำเป็นต้องให้คนอื่นมาชี้แนะอีกรึ ? ไสหัวไปให้หมด!”
“เชียนอ้าวเซี่ย เจ้ากล้าดีอย่างไรกล้ากล่าวกับเจ้าสํานักอวิ๋นเช่นนี้ ?”
“เจ้าไม่มีการฝึกพลังภูตหรือฝึกยุทธ์ขั้นใด อย่างไรก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกข้า เจ้าต้องการที่จะเข้าไปในดินแดนลึกลับ แน่จริงก็เอาชนะพวกเราอย่างยุติธรรมให้ได้สิ!”
“ใช่! ตําแหน่งพิเศษของราชวงศ์ควรเป็นขององค์ชายทั้งหมดของพวกเรา เชียน
