อ้าวเซี่ยเจ้าไม่ได้ทําอะไรทั้งนั้น เหตุใดเจ้าจึงได้ตําแหน่งนี้ ?”
“เชียนอ้าวเซี่ย ข้าจะท้าประลองกับเจ้า”
ตำแหน่งนั้นหาได้ยากเกินไป พวกเขาจ้องมองเชียนอ้าวเซี่ยที่ไม่มีระดับการฝึกฝนใด ๆ ที่จะสามารถรังแกพวกเขาได้ พวกเขากัดเชียนอ้าวเซี่ยไม่ปล่อยอย่างเอาเป็นเอาตาย เสียงโห่ร้องของพวกเขาดึงดูดความสนใจของหลาย ๆ คน
“องค์รัชทายาทเซี่ยจะตอบตกลงได้อย่างไร ? เขาไม่มีระดับการฝึกฝนและไม่ใช่คู่ต่อสู้ขององค์ชายเหล่านี้เลย”
“แต่ในเมื่อถูกคนมายั่วยุถึงที่แล้ว หากองค์รัชทายาทเซี่ยไม่ตกปากรับคำท้าประลอง เกรงว่าชื่อเสียงคงจะไม่ค่อยดีนัก”
“เจ้าเคยสังเกตเห็นชื่อเสียงองค์รัชทายาทเซี่ยตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ?”
องค์ชายเหล่านั้นรู้สึกไม่มั่นใจ เพราะเชียนอ้าวเซี่ยเป็นคนประเภทที่ทำตามใจชอบ เขาไม่เคยสนใจสิ่งที่ผู้อื่นพูด
อวิ๋นปู้ป้ายกล่าวว่า “ที่องค์ชายทั้งหลายกล่าวมาก็มีเหตุผล เช่นนั้นพวกเจ้าทั้งหลายลองประลองกันเองก่อนเพื่อแยกผลแพ้ชนะ ผู้ชนะคนสุดท้ายจะได้ประลองกับองค์รัชทายาทเซี่ย”
สำนักอวิ๋นเยียนมาที่นี่ สามารถสร้างความลำบากให้แก่แคว้นเฉียนเซี่ยและทำให้พวกเขาลำบากด้วย อีกทั้งองค์ชายเหล่านี้ต่อสู้แย่งชิงกันอยู่ในรัง พวกนั้นก็ยินดีที่จะร่วมเล่นด้วย
ในตอนนี้เอง เชียนอ้าวเซี่ยก็เปิดปากพูด “ไม่ต้องลําบากขนาดนั้นหรอก พวกเจ้าไม่พอใจใช่หรือไม่ ?! เช่นนั้นก็มาด้วยกันทั้งหมดนั่นแหละ”
ใบหน้าที่งดงามนั้นไม่สะทกสะท้าน ราวกับ
