เชียนอ้าวเซี่ยก็หลอกคนทั้งใต้หล้านี้แล้ว เชียนอ้าวเซี่ย… เขาต้องเป็นบุคคลอันตรายมากอย่างแน่นอน
ไม่เพียงแต่คนอื่น ๆ ที่คิด ดวงตาของมู่เฉียนซีในเวลานี้ส่องประกาย นางจ้องมองไปที่ร่างสีขาวหิมะนั้น
เขา… หรือว่าเขา…
เชียนอ้าวเซี่ยโบกมือก่อนจะกล่าวว่า “พวกเจ้าไปรอที่เวทีประลองก่อน ข้ามีเรื่องจะกระซิบบอกกับเสี่ยวซีซีของข้า”
เชียนอ้าวเซี่ยเดินเข้าไปหามู่เฉียนซีและกระซิบว่า “แย่แล้ว! เสี่ยวซีซี เจ้าต้องช่วยข้านะ…”มู่เฉียนซี “เจ้าตอบตกลงไปแล้ว แต่อันที่จริงเจ้าสู้พวกเขามิได้รึ ?”“ข้า… เจ้าก็รู้ว่าอันตัวข้าไม่สามารถฝึกยุทธ์ได้ ข้าอ่อนแอเช่นนี้จะเป็นคู่ต่อสู้ของพวกเขาได้อย่างไรกันเล่า ?”“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็ไม่ต้องไปดินแดนลึกลับแล้ว”“เสี่ยวซีซีเจ้ายอมได้อย่างไร หากเจอกับปัญหาภายในดินแดนลึกลับ การใช้เลือดของข้าย่อมเป็นประโยชน์อย่างแน่นอน คนมีประโยชน์เช่นข้าผู้นี้ เจ้าไม่มีทางไม่ต้องการ” เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวพลางแสดงท่าทีน่าสงสารมู่เฉียนซีนึกถึงครั้งหนึ่งตอนที่นางไปยังสุสานของมหาจักรพรรดิเซี่ย เลือดของเจ้าหมอนี่ทำให้มีกระบี่รบนั่น ก็จริงที่เลือดของเขาเป็นประโยชน์ใช้ได้ดีมาก“ใครจะไปรู้ว่าเลือดของเจ้าจะใช้ได้ดีทุกครั้งหรือไม่ ข้าว่าลืมมันไปเถอะ”“มู่เฉียนซีสาวน้อย ข้าโลภมาก เวลาสามปีไม่พอนะ” เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวเสียงแหบพร่า“เวลาสามปียังไม่พอ เช่นนั้นเจ้าคงไม่เชื่อว่าการเข้าไปข้างในจะตายเร็วขึ้น”
