“มันคุ้มค่าที่จะตายต่อหน้าเจ้า หลังจากสามปี ชีวิตของข้าก็จะสิ้นสุดลง แม้แต่เจ้าก็จะไม่ได้เห็นเป็นครั้งสุดท้าย” เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวอย่างเศร้าโศก เขารู้ดีว่าด้วยพรสวรรค์ของนาง ดินแดนทวีปเซี่ยโจวนี้ ไม่ใช่จุดจบของนาง แต่เป็นจุดเริ่มต้นมู่เฉียนซีถามขึ้น “เจ้าแน่ใจนะว่าตัวเจ้าเองไม่มีวิธีที่จะรับมือกับพวกเขาได้ ?”“หากข้ามีวิธีใด ข้าจะมารบกวนเจ้าทำไมกัน ?” เชียนอ้าวเซี่ยถามยิ้ม ๆมู่เฉียนซียัดสิ่งของไปให้เขาและกล่าวว่า “เอานี่ไป เจ้าใช้ไปให้เต็มที่ จัดการพวกน่ารำคาญนั่นให้ตาย ข้านั้นไม่ชอบขี้หน้าพวกเขาตั้งแต่แรกแล้ว”“เสี่ยวซีซีเจ้ายอดเยี่ยมจริง ๆ” เชียนอ้าวเซี่ยตื่นเต้นอย่างที่สุด เขาพุ่งตรงไปหามู่เฉียนซี.
เชียนอ้าวเซี่ยเดินเข้าไปหามู่เฉียนซีและกระซิบว่า “แย่แล้ว! เสี่ยวซีซี เจ้าต้องช่วยข้านะ…”
มู่เฉียนซี “เจ้าตอบตกลงไปแล้ว แต่อันที่จริงเจ้าสู้พวกเขามิได้รึ ?”
“ข้า… เจ้าก็รู้ว่าอันตัวข้าไม่สามารถฝึกยุทธ์ได้ ข้าอ่อนแอเช่นนี้จะเป็นคู่ต่อสู้ของพวกเขาได้อย่างไรกันเล่า ?”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็ไม่ต้องไปดินแดนลึกลับแล้ว”
“เสี่ยวซีซีเจ้ายอมได้อย่างไร หากเจอกับปัญหาภายในดินแดนลึกลับ การใช้เลือดของข้าย่อมเป็นประโยชน์อย่างแน่นอน คนมีประโยชน์เช่นข้าผู้นี้ เจ้าไม่มีทางไม่ต้องการ” เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวพลางแสดงท่าทีน่าสงสาร
มู่เฉียนซีนึกถึงครั้งหนึ่งตอนที่นางไปยังสุสานของมหาจักรพรรดิเซี่ย เลือดของเจ
