มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าอยากจะถูกข้าจับเปลื้องผ้าอาภรณ์จนหมดและวางยา จากนั้นก็เอาเจ้าโยนเข้าไปในห้องขังพร้อมให้เจ้าใช้กลอุบายชายงามกับเจ้าหมอนั่น หรือว่าเจ้าจะกลับวังไปแต่โดยดี เจ้าเลือกเอาเอง”
หัวใจของเชียนอ้าวเซี่ยแทบจะแตกสลายกลายเป็นผุยผง “ซีซีน้อย เจ้าช่างโหดร้ายยิ่งนัก”
— ปัง! —
มู่เฉียนซีเตะเขาออกไป นางรำคาญเขาจริง ๆ
“คอยอยู่ตรงนั้นเฉย ๆ เรื่องเช่นนี้เจ้าอย่าเข้ามายุ่งเกี่ยวจะดีที่สุด เจ้าไม่รู้หรือว่านักฆ่ากับนักปรุงพิษนั้น… คนสองประเภทนี้เป็นคนประเภทที่ไม่ควรไปล่วงเกินอย่างที่สุด ?”
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าว “ซีซีน้อย เพราะว่าข้านั้นไม่สามารถฝึกยุทธ์ได้ เช่นนั้นเจ้าจึงไม่ได้ให้ข้าเข้าร่วม เจ้าเป็นห่วงข้าใช่หรือไม่ ?”
— ปัง! —
รอบนี้ มู่เฉียนซีถีบเขาออกไปไกลกว่าเดิม
เชียนอ้าวเซี่ยล้มลงจมูกช้ำใบหน้าบวม เห็นได้ชัดว่าเป้าหมายของศัตรูในวันนี้คือน่าหลานอวี้และมู่เฉียนซี แต่ผู้ที่บาดเจ็บหนักที่สุดกลับเป็นเขา นี่มันช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย
ในเมื่อมู่เฉียนซีมีแผนการของนางเอง เชียนอ้าวเซี่ยก็จนปัญญา ทำได้เพียงคอตกกลับวังไป
เมื่อกลับมาถึงวังแล้ว เสด็จพ่อก็ได้เห็นสภาพนั้นเข้า เชียนเหวินเต๋อตะลึงตาค้าง เขากล่าวขึ้น “โอ้! นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าในใต้หล้านี้จะมีผู้กล้าลงมือกับลูกชายสุดที่รักของข้าได้หนักหน่วงเช่นนี้ และที่ใบหน้ายังได้รับบาดเจ็บอีกด้วย ช่างน่าแปลกเสียจริง” เชียนอ้าวเซี่ยเบิกตากว้า
