ง เขากล่าวว่า “มีพ่ออย่างเสด็จพ่อด้วยรึ ? บุตรตนเองถูกซัดมายังมีความสุขเช่นนั้นได้”
ฮ่องเต้เหวินเต๋อ “หึ ๆ ข้าดูแล้ว เป็นสตรีที่โจมตีเจ้าใช่หรือไม่ ?”
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวด้วยเสียงเย็นชา “เสด็จพ่อ ท่านทรงตรัสมากไปแล้ว”
“ฮ่า ๆ ดูเหมือนว่าอีกไม่นานข้าก็จะได้อุ้มหลานแล้ว มีผู้ที่สามารถจะสืบทอดบัลลังก์ต่อจากข้าได้แล้ว”
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าว “เรื่องราวยังไปไม่ถึงไหนเลย เสด็จพ่อคิดมากไปแล้ว” “เจ้าอย่าบอกข้านะว่าเจ้าไม่อยากตบแต่งนาง ?”
“อยากแล้วอย่างไรเล่า ? นางนั้นไม่เหมือนคนอื่น นางเป็นสตรีที่พิเศษที่สุดที่ข้าเคยพบมา และก็เป็นสตรีที่ใจแข็งที่สุด” เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวออกมาโดยมีความโศกเศร้าปนอยู่ในน้ำเสียงบ้าง
เชียนเหวินเต๋อตบไหล่บุตรชายเป็นการปลอบใจ ทว่านั่นเกือบทำให้กระดูกของเชียนอ้าวเซี่ยหลุดออกจากกัน “เจ้าช่างทำให้ข้าผู้เป็นเสด็จพ่อขายหน้านัก แม้แต่เรื่องภรรยายังจัดการไม่สำเร็จ จะให้ข้าออกโรงเองหรือไม่ ?”
เชียนอ้าวเซี่ยพลันโกรธกริ้วขึ้นมา “ท่านพ่ออย่าได้ทำอะไรบุ่มบ่าม เสี่ยวซีซีไม่สนใจในตัวท่านหรอก ท่านอย่าได้คิดจะเป็นโคเฒ่ากินหญ้าอ่อน”
รูปแบบความสัมพันธ์ระหว่างเชียนอ้าวเซี่ยกับฮ่องเต้เชียนเหวินเต๋อนั้นแปลกประหลาดมาก ถึงแม้ว่าจะเกิดมาในราชนิกูล ทว่าเมื่อเทียบพวกเขากับพ่อลูกตระกูลน่าหลาน แบบนั้นจะดูเหมือนพ่อลูกกันมากกว่า “ข้านั้นแก่ที่ไหนเล่า ? เจ้าช่างหาเรื่องโดนอัดเสียจริง”
เชียนอ้าวเซี่
