ย “เสด็จพ่อ ถ้าหากว่าชีวิตนี้ข้าไม่สามารถคว้าสิ่งที่รักใคร่มาได้ ข้าควรทำเช่นไรรึ ?”
“หากเป็นเช่นนั้นจริงจะทำเช่นไรได้ ? อย่างไรเสียข้าก็ได้ทำใจในเรื่องที่จะไม่มีหลานสืบสกุลไว้แต่แรกแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เจ้าจงอย่าได้ทอดทิ้งหัวใจของตนเอง”
เชียนอ้าวเซี่ยยิ้ม กล่าวว่า “เสด็จพ่อ ดูเหมือนว่าท่านจะรู้แจ้ง…”
……
วันต่อมา องค์ฮ่องเต้เหวินเต๋อก็ล้มป่วยลง มีข่าวลือจากในวังว่าองค์ฮ่องเต้เหวินเต๋อประชวรเพราะกริ้วองค์รัชทายาทมากเกินไป
ส่วนเสด็จพี่เสด็จน้องในวังเหล่านั้น ก็ถือโอกาสตอนที่ฮ่องเต้เหวินเต๋อประชวรหนัก เชียนอ้าวเซี่ยนั้นไร้ซึ่งที่พึ่งพิง ก็ได้โจมตีเขาด้วยวิธีการต่าง ๆ นานา
“ตาแก่บ้า ท่านอย่าได้แกล้งประชวร ถึงต่อให้ท่านแกล้งประชวรข้าก็จะไม่เป็นห่วงท่าน!” เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวอย่างไม่พอใจ เขานั้นยังคงหยอกล้อกับพระบิดาของเขาเช่นเคย แต่ก็พบว่ามันมีอะไรไม่ถูกต้อง
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก พระองค์ทรงพระประชวรจริง ๆ! “หมอหลวง! หมอหลวงอยู่ไหน ?!”
“องค์รัชทายาทโปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด องค์รัชทายาท… เราไม่รู้ว่าฝ่าบาททรงพระประชวรด้วยโรคอะไร”
“องค์รัชทายาท…”
“เชียนอ้าวเซี่ย เจ้าอย่าได้มาทำตัวแสแสร้งแกล้งทำที่นี่ เห็นได้ชัดว่าเจ้านั้นทำให้เสด็จพ่อประชวร”
“ทหาร! จับเขาไปขังเอาไว้”
พี่น้องต่อสู้กัน บุตรแห่งพระสนมวังหลังแย่งชิงกันเสียแล้ว
เวลานี้เชียนอ้าวเซี่ยกริ้วเป็นอย่างมาก เขากล่าวขึ้นด้วย
