ใบหน้าเย็นชา “หุบปากให้หมดทุกคน ถึงแม้ว่าเสด็จพ่อจะประชวรแล้ว ข้าก็ยังคงเป็นองค์รัชทายาทแห่งแคว้นเฉียนเซี่ย และข้าไม่ใช่ผู้ที่พวกสุนัขหรือแมวเช่นเจ้าจะมาสั่งสอนได้! ไสหัวไป!”
กลิ่นอายอันเยือกเย็นนี้ ทำให้คนเหล่านั้นตกใจกลัว องค์รัชทายาทเซี่ยที่เอาแต่เสเพลทำเรื่องไร้สาระไปวัน ๆ ก็มีเวลาที่น่ากลัวเช่นนี้เหมือนกัน
เขาจะต้องไปหามู่เฉียนซี!
เสด็จพ่อป่วยหนักกะทันหันอย่างไร้สาเหตุเช่นนี้ หมอในวังหลวงล้วนแต่ไม่มีวิธีรักษา ผู้เดียวที่เขาสามารถนึกออกก็คือมู่เฉียนซี และเขาเองก็มีความมั่นในตัวนางมาก
“พี่ใหญ่ องค์รัชทายาทเซี่ยมาอีกแล้ว!” มู่หรงรุ่ยรายงาน
มู่เฉียนซีตะลึงงัน “ไล่เขาออกไป อย่าให้เขามารบกวนข้า”
“แต่องค์รัชทายาทเซี่ยบอกว่า ถ้าหากไม่ยอมไปพบเขา เขาจะฆ่าตัวตาย พี่ใหญ่ ผู้ที่งดงามเช่นนั้น ตายไปน่าเสียดายนะ” มู่หรงรุ่ยกล่าวพลางขมวดคิ้วครุ่นคิด
“เล่นอะไรที่ไร้ความสามารถอีกแล้ว” มู่เฉียนซีกลอกลูกตามองขึ้นด้านบนอย่างจนปัญญา “แย่แล้ว ครั้งนี้องค์รัชทายาทเซี่ยเอาจริง!”
“จริงรึ ?!”
สุดท้ายแล้วมู่เฉียนซีจำต้องออกไปดู นางมาถึงประตูหอหมอปีศาจ ก็เห็นเชียนอ้าวเซี่ยนั้นยืนหนาวเหน็บไปทั้งร่าง เขาเงยหน้าขึ้นมองมู่เฉียนซีแล้วร้องตะโกนขึ้น “ซีซีน้อย!”
เสียงนั้นไม่มีเสน่ห์และไม่อ่อนโยนอีกต่อไป หากแต่เป็นเสียงที่แหบแห้ง เต็มไปด้วยความร้อนใจ มู่เฉียนซีรู้สึกคุ้นเคยกับผู้ที่อยู่ตรงหน้านี้ขึ้นมาอย่างแปลก
