ประหลาด นางรู้โดยสัญชาตญาณว่าที่เขามาในครั้งนี้ไม่ได้มาเพื่อทำเรื่องไร้สาระเช่นเก่า นางถามขึ้น “เจ้าเป็นอะไรไปรึ ?”
“เสด็จพ่อของข้าทรงพระประชวร”
“ค่าออกเดินทางรักษาของหมอปีศาจนั้นสูงมาก” มู่เฉียนซีเลิกคิ้วขณะกล่าว
“ข้าเอาตัวข้าขายให้เจ้าไปเลยเป็นเช่นไร ?” “ก็ไม่เท่าไร”
เชียนอ้าวเซี่ยก้มหน้า เขากำลังครุ่นคิดถึงสิ่งที่มีค่า
แต่ทว่ามู่เฉียนซีเพียงหยอกเขาเล่น ๆ การที่นางจะออกไปรักษานอกสถานที่ ไม่ได้มีพิธีรีตองอะไรมากมายเช่นนั้น หากเป็นมิตรสหายกัน แน่นอนว่านางต้องช่วยอย่างแน่นอน
“พาข้าไป” นางกล่าวขึ้นมา
เชียนอ้าวเซี่ยดีใจจนกระโดดตัวลอยและเกือบจะกอดมู่เฉียนซีเอาไว้ แต่ปรากฏว่ามู่เฉียนซีนั้นหลบได้ทัน
“เจ้าอย่าได้ขยับตัวทำอะไรมั่วซั่ว!” มู่เฉียนซีขู่ ทั้งยังตีสีหน้าเหี้ยมโหด เชียนอ้าวเซี่ยจึงยิ้มเจื่อน ๆ เขายืนอยู่ด้านข้างอย่างมีมารยาทพร้อมกล่าวขึ้น “เชิญตามข้ามาเถิด…”
เชียนอ้าวเซี่ยนั้นรีบพามู่เฉียนซีเข้าวังไปอย่างร้อนรน แต่ปรากฏว่าที่ประตูวังบรรทมของฮ่องเต้เหวินเต๋อมีคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่
เมื่อเห็นสาวน้อยชุดสีม่วงเดินมา ใบหน้าของพวกเขาฉายแววผิดหวังออกมา จากนั้นพวกเขาก็กล่าวประชดประชัน “องค์รัชทายาท… วัน ๆ เอาแต่ไปที่หอหมอปีศาจ เดิมทีคิดว่าจะสามารถเชิญหมอปีศาจมาได้ นึกไม่ถึงเลยว่ากลับเชิญมาได้เพียงสาวน้อยผู้หนึ่งเท่านั้น”
“ใช่แล้ว! คิดว่าตนเองนั้นได้อันดับหนึ่งในงานประลองปรุงยาร้อยปีแล้ว
