ก นอกจากตัวเจ้าของพิษเองแล้ว เกรงว่าคงไม่มีใครสามารถแก้พิษได้
“ข้านั้นเลี้ยงดูพวกเจ้ามา ไม่ใช่เพื่อให้พวกเจ้ามาถอนหายใจเล่นกันอยู่ที่นี่”
“นี่ข้าชุบเลี้ยงพวกเจ้าเอาไว้ทำไมกัน ?”
เมื่อเห็นว่านางนั้นคันและเกาเสียจนมีเลือดไหลซิบ ๆ พวกเขาเองก็ปวดใจจนแทบไม่ไหว
“ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว คงทำได้เพียงทุบให้ท่านหญิงอวี้สลบ หรือไม่ก็จับนางมัดเสีย แล้วนำไปหาหมอปีศาจเพื่อขอยาถอนพิษ” “เจ้าว่า… เราถึงกับต้องไปหอหมอปีศาจเลยรึ ? อืม…”
ในที่สุดพวกเขาทั้งสองก็อดเห็นบุตรสาวของตนเองเจ็บปวดเช่นนั้นไม่ได้ หากบุกฆ่าฝ่าไปถึงหอหมอปีศาจ ถึงต่อให้พวกเขามีเงินทองมีอำนาจล้นฟ้า ก็ไม่กล้าที่จะไปก่อเรื่องวุ่นวายที่หอหมอปีศาจ
พิษของหมอปีศาจช่างน่ากลัวเหลือเกิน อีกอย่าง หอหมอปีศาจนั้นยังมีหอการค้าอันดับหนึ่งและองค์รัชทายาทคอยคุ้มครองอยู่
มู่หรงรุ่ยกล่าว “พี่ใหญ่ ท่านอ๋องอวี้กับหัวหน้าตวนมู่มาที่นี่เพื่อขอโทษ และขอยาแก้พิษ”
“บอกพวกเขาไปว่าหอหมอปีศาจปิดแล้ว มิอาจแก้พิษได้ ให้พวกเขากลับไปซะ” “แต่ว่าพวกเรากันพวกเขาเอาไว้ไม่อยู่ พวกเขาจะบุกขึ้นมาแล้ว”
“บอกพวกเขาไป ถ้าไม่อยากเป็นดั่งเช่นบุตรสาวของตน ก็เข้ามาได้ตามสบาย ข้านั้นยินดีต้อนรับเป็นอย่างมาก” มุมปากของมู่เฉียนซีปรากฏรอยยิ้มเล็ก ๆ หึ ๆ พวกเขาคิดจริงหรือว่าถิ่นของนางนั้นง่ายที่จะก่อเรื่องขึ้น
เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ หลังจากที่ได้ยินคำกล่าวประโยคนั้น ท่านอ๋องอวี้และห
