ลับวางยาพิษข้า”
มู่เฉียนซีเลิกคิ้วขึ้น “หรือว่าเจ้าไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับหมอปีศาจนั้นดีมาก ? เจ้าไปล่วงเกินเขาก็เท่ากับล่วงเกินข้า เช่นนั้นแล้ว…”
ท่านหญิงอวี้กล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “เจ้ากล้าเล่นงานข้าด้วยพิษ จงรีบถอนพิษให้ข้าประเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่”
“ข้านั้นเป็นคนจิตใจคับแคบ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นท่านหญิงหรือองค์หญิง หากว่าเจ้าไม่อยากกุมหัวที่แตกเลือดไหลอยู่ที่นี่ละก็ อย่างไรเสียรีบกลับไปจวนของพวกเจ้าแล้วหานักปรุงยามาทำยาแก้พิษให้พวกเจ้าเสียจะดีกว่า” มู่เฉียนซีกล่าวพลางยิ้มเยาะ พวกนางทั้งสองที่เผชิญหน้ากับมู่เฉียนซีอยู่นั้นถูกพิษเข้าแล้ว จะสู้ก็สู้นางไม่ได้ และหากยังมัวเสียเวลาอยู่เช่นนี้ต่อไป ก็รังแต่จะเพิ่มความเจ็บปวดให้แก่ตนเอง
“ฝากไว้ก่อนเถอะ” นางกล่าวทิ้งท้ายไว้อย่างโหดเหี้ยม
“ถ้าหากครั้งหน้าพวกเจ้ายังกล้ามาที่หอหมอปีศาจอีกละก็ ข้าก็จะรอคอย” สายตาของมู่เฉียนซีส่องประกายแห่งความเยือกแย่นออกมา
นางกล้ามั่นใจว่าเมื่อได้รับบทเรียนในวันนี้ไปแล้ว หญิงทั้งสองนั้นคงไม่กล้าเข้ามาใกล้หอปีศาจอีกแม้เพียงครึ่งก้าว
เมื่อคุณหนูใหญ่ตวนมู่และท่านหญิงอวี้ได้กลับไปที่จวนแล้ว ก็เชิญนักปรุงยาที่ดีที่สุดมาทำการรักษา แต่เรื่องที่ไม่อาจจะคาดถึงเลยก็คือนักปรุงยาผู้นั้นกลับคิดไม่ออกว่าจะรักษาด้วยวิธีการใด
นักปรุงยาเหล่านี้สูดลมหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ พิษของหมอปีศาจช่างน่ากลัวยิ่งนั
