ังลั่นวาจานี้ มู่เฉียนซีก็หยิบเอาสมุนไพรวิญญาณออกมา จากนั้นก็ทำการปรุงยาอย่างรวดเร็ว
น่าหลานอวี้แอบพูดในใจว่า ‘คนของหุบเขาหมอเทวดาได้รับการต้อนรับไม่เลวเลย นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะทำให้คนอย่างหมอปีศาจลงมือปรุงยาต้อนรับด้วยตัวเองเช่นนี้’
ไม่นานนัก มู่เฉียนซีก็ปรุงยาออกมาเสร็จเรียบร้อย มุมปากของนางยกขึ้นยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “หวังว่าพวกนั้นคงจะชอบ ไปกันเถอะ! เราเอาของขวัญไปให้พวกนั้นกัน”
ในขณะที่มู่เฉียนซีกำลังจะออกไป จู่ ๆ ก็โดนเชียนอ้าวเซี่ยรั้งเอาไว้ เชียนอ้าวเซี่ยยิ้มพลางกล่าวว่า “เสี่ยวซีซี ที่นี่คือถิ่นของข้า อยากไปไหนนั้นย่อมมีทางลัดที่เร็วกว่าเสมอ ไม่รู้ว่าเสี่ยวซีอยากจะจัดการคนไหนก่อน”
“คนไหนอยู่ใกล้ที่สุดก็เก็บคนนั้นก่อน”
“ถ้าอย่างนั้นเสี่ยวซีก็ตามข้ามา! ” กล่าวจบ เชียนอ้าวเซี่ยก็ดึงมู่เฉียนซีไป และเปิดประตูบานหนึ่งเข้าไป ในไม่ช้าก็มาถึงห้องอีกห้องหนึ่ง
หอคณิกาที่ดูเหมือนจะธรรมดา ทว่า กลับซ่อนไปด้วยค่ายกลที่แปลกประหลาดมากมาย
คนแรกที่ตกเป็นเป้าของมู่เฉียนซีก็คือหัวหน้าศิษย์ของผู้อาวุโสสี่ ซึ่งเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของคนเหล่านี้ เดิมทีเขากำลังเล่นระเริงอยู่อย่างมีความสุข ทว่า จู่ ๆ ก็มีคนสามคนโผล่มายืนตรงหน้าเขา เมื่อเห็นเช่นนี้ สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไปมากด้วยความตกใจ “นี่พวกเจ้าเป็นใคร กล้าดียังไงถึงได้บุกเข้ามาที่นี่? ”
และในขณะที่เขาเห็นหญิงสาวที่อยู่ด้านหลังชายหนุ่มชุด
