ขาวที่หน้าตางดงามราวหิมะ เขาก็ยิ่งตกใจมากขึ้นกว่าเดิม
“เป็นเจ้า มู่เฉียนซี จะ เจ้า……ท่านอาจารย์ยังไม่ได้ฆ่าเจ้าเหรอ เป็นไปได้ยังไง? ”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชาว่า “อาจารย์ของเจ้าไม่ได้ฆ่าข้า แต่วันนี้ข้ามาเพื่อฆ่าเจ้า! ”
“ข้าฆ่างั้นเหรอ ต่อให้พวกเจ้ามีกันสามคน คิดเหรอว่าจะฆ่าคนอย่างข้าได้? ”
“เมี๊ยว! ดูเหมือนว่าเจ้าจะลืมไปแมวเหมียวคงกระพันอย่างข้าไปแล้ว” ร่างอันตรายร่างหนึ่งลั่นวาจานี้ข้าง ๆ หูของเขา
“อย่าขยับซี้ซั้วนะ! ไม่อย่างนั้นข้าเผาเจ้าทั้งเป็นแน่” เสี่ยวหงยืนอยู่บนคานไม้ของห้อง สายตาจ้องเขม็งไปที่เขา!
เขาไม่ได้ลืม ในคืนนั้นสัตว์ร้ายสองตัวนี้ที่ดูเหมือนจะไร้พิษภัยปล่อยพลังอำนาจออกมา พวกมันเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสาม แค่ตัวเดียวก็เพียงพอที่จะทำร้ายเขาให้บาดเจ็บสาหัสแล้ว อย่าว่าแต่สองตัวเลย
เขาตะโกนดังลั่น “ช่วยด้วย! ศิษย์น้องรอง ศิษย์น้องสาม……”
เชียนอ้าวเซี่ยหรี่ตายิ้มพลางกล่าว “ในหอคณิกานี้เก็บเสียงเป็นอย่างดี ต่อให้ศิษย์น้องของเจ้ามีพลังวิญญาณถึงขั้นจักรพรรดิก็คงจะไม่ได้ยิน อีกอย่างตอนนี้พวกเขาก็คงกำลังมีความสุขกันอยู่! ”
ก้นบึ้งหัวใจของศิษย์พี่ใหญ่ผู้นี้เย็นยะเยือกมาก เขากล่าวถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “พวกเจ้าจะเอายังไง พวกเจ้าจะเอายังไงกันแน่? ข้าเป็นศิษย์แห่งหุบเขาหมอเทวดานะ ขะ ข้า……”
มู่เฉียนซีค่อย ๆ ย่างกรายเดินเข้าไปตรงหน้าเขา นางยกมือขึ้นอย่างเชื่องช้า จากนั้
