อย ชายผู้นี้เป็นใครกัน ?”
ก่อนที่มู่เฉียนซีจะตอบกลับไป จวินโม่ซีก็กล่าวขึ้น “พวกเจ้าทั้งสองไสหัวไป ช่วงหลายวันนี้มู่เฉียนซีนางจะต้องรับผิดชอบเลี้ยงข้าให้อิ่มหนำ ใครก็ห้ามขัดจังหวะข้า”
ดวงตาของเชียนอ้าวเซี่ยฉายแววอันตรายออกมาแวบหนึ่ง เขามองไปที่จวินโม่ซีแล้วกล่าวขึ้น “ข้าว่าไม่ต้องรบกวนซีเอ๋อร์น้อยหรอก เจ้าไปกับข้า ข้าจะเลี้ยงให้เจ้าอิ่มหนำสำราญอย่างแน่นอน”
คำพูดที่ปกติยิ่งนักนี้ กลับถูกเสียงที่ทรงเสน่ห์ของเชียนอ้าวเซี่ยแฝงความอันตรายไว้ด้านใน จึงให้ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป
จวินโม่ดึงตัวมู่เฉียนซีไว้ “ข้าไม่ได้ต้องการเจ้า! มีแค่เพียงสาวน้อยเท่านั้นที่เข้าใจในรสนิยมของข้า มู่เฉียนซีสาวน้อย รีบพาข้าไปเร็วเถอะ”
มู่เฉียนซีกล่าว “นี่คือจวินโม่ซี เขาเป็นสหายข้า ตอนนี้เขาหิว ข้าต้องพาเขาไปหาอะไรลงท้องก่อน”
เส้นทางการหลบหนีของจวินโม่ซีนั้นดูเหมือนว่าจะทำให้เขาหิวจนทนไม่ไหว เมื่อวานนี้เพิ่งจะกินอิ่มไป วันนี้ยังร้องโหวกเหวกจะกินต่ออีก
.
