่เคยทำอะไรโหดเหี้ยมมาก่อน ในตอนนี้ดวงตาของเขาฉายแววเหี้ยมโหด
“ข้าเองก็ไม่ได้อยากใช้ชีวิตอย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ แล้ว ดังนั้นจึงอยากที่จะทำลายหุบเขาหมอเทวดา หลังจากนั้นข้าก็จะสามารถกินดื่มได้อย่างสบายใจ เจ้าคิดว่าความคิดนี้เป็นเช่นไร ?”
มู่เฉียนซีพยักหน้า “อืม… เหมือนว่าจะไม่เลว” “รอจนเมื่อเจ้าเลี้ยงข้าอิ่ม ข้าจะล่อคนพวกนั้นออกไปจากทวีปเซี่ยโจว เมื่อถึงตอนนั้น พวกนั้นก็จะไม่มากวนใจเจ้าแล้ว”
“ล่อไปรึ ? หนึ่งในนั้นยังมีระดับมหาจักรพรรดิ เจ้าแน่ใจนะว่าเจ้าจะปลอดภัย”
จวินโม่ซีกล่าวอย่างเกียจคร้าน “มู่เฉียนซีสาวน้อย เจ้านั้นดูเบาข้าเกินไปแล้ว ข้าจวินโม่ซีหนีเอาชีวิตรอดได้ตั้งหลายปี ถึงต่อให้มีระดับมหาจักรพรรดิผู้หนึ่ง แล้วอย่างไรเล่า ?”
“แต่ทว่า…” เขานั้นได้หักเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็วโดยการกล่าวขึ้นว่า “เจ้าต้องเลี้ยงข้าให้อิ่มแปล้ ข้ากินอิ่มแล้วถึงจะมีแรงหนี”
“เจ้าวางใจได้!” มู่เฉียนซีรับคำ นางนั้นรู้ว่าการเดินหมากในครั้งนี้ของจวินโม่ซีอันตรายมาก แต่ถ้าหากหุบเขาหมอเทวดาไม่ถูกทำลาย ทั้งชีวิตนี้เขาคงไม่มีทางปล่อยตัวอย่างสบาย ๆได้
น่าหลานอวี้และเชียนอ้าวเซี่ยกังวลอยู่ทั้งคืน จึงรีบรุดมาหามู่เฉียนซีดั่งเพลิงลุก แต่กลับเห็นมู่เฉียนซีกำลังจะพาจวินโม่ซีเดินออกประตูไปกินอาหารครั้งใหญ่ด้วยกัน
เมื่อพวกเขาได้เห็นมู่เฉียนซีพาชายผู้ที่เหมือนเทวดานางฟ้าออกมาก็ตะลึงตาค้างและถามขึ้นว่า “ซีเอ๋อร์… ซีเอ๋อร์น้
