ได้ใจไวไปนัก วันนี้จะปล่อยเจ้าไปก่อน” เขานั้นไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตนเองจะได้ลงมือฆ่าสังหารสาวน้อยผู้นี้สองหน แต้สุดท้ายกลับล้มเหลวทั้งสองหน
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกบีบจนถึงขั้นนี้!
หลังจากที่วิกฤตได้คลี่คลาย ชายชุดดำเหล่านั้นก็ได้ล่าถอยไปอย่างรวดเร็วจนกระทั่งไม่เหลือผู้ใด
สีหน้าของจวินโม่ซีเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เขาจับตัวมู่เฉียนซีไว้ ปากก็กล่าวขึ้นพลางทำท่าทางน่าสงสาร “มู่เฉียนซีสาวน้อย ข้าหิวแล้ว โอย หิวจะตายอยู่แล้ว!”
น้ำเสียงของจวินโม่ซีในตอนนี้ราวกับไม่ได้กินข้าวมาเป็นสิบวันก็มิปาน มู่เฉียนซีจนปัญญา “ได้ เห็นแก่คุณงามความดีของเจ้าในวันนี้ ข้าจะเลี้ยงข้าวเจ้า”
“โอ้! ดีมาก นั่นนับว่าเจ้ายังมีจิตสํานึกอยู่” จวินโม่ซีแกล้งกล่าวหยอกล้อ
พวกเขานั้นไม่ได้เจอกันมาช่วงหนึ่งแล้ว มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “หม้อเทพนิรันดร์ข้าหาพบแล้ว อีกทั้งยังได้ทำพันธสัญญาแล้วด้วย หุบเขาหมอเทวดาไม่มีโอกาสอีกตลอดไป”
จวินโม่ซียิ้มกริ่ม “ดี! เจ้าทำได้ดีทีเดียว”
“จวินโม่ซี หากว่าเจ้าซ่อนตัวอยู่ตลอด คนของหุบเขาหมอเทวดาก็หาเจ้าไม่เจอ แต่วันนี้เจ้ากลับออกมา เช่นนี้มิใช่ว่าหาความเดือดร้อนใส่ตนหรือ ?” มู่เฉียนซีถาม จวินโม่ซี “ในเมื่อหม้อเทพนิรันดร์ถูกเจ้าหาพบแล้ว ข้าก็ไม่จำเป็นที่จะต้องใช้ชีวิตอย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ อีกต่อไป”
มู่เฉียนซี “แต่หุบเขาหมอเทวดายังอยู่นะ”
“เช่นนั้นเราก็ทำลายล้างเสีย” จวินโม่ซีที่รู้จักแต่กินและไม
