ภาพลักษณ์ภายนอกของสำนักหุบเขาหมอเทวดานั้นดูไม่เลว เมื่อผู้อาวุโสที่สี่ได้ยินประโยคนี้เข้า ก็เกิดความฉงนสงสัย
ทวีปเซี่ยโจวนั้นทุรกันดาร หลายพันปีมานี้เกรงว่าจะมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่มีพลังความสามารถที่สามารถแผ่ขยายออกจากทวีปเซี่ยโจวได้ หากเรื่องเช่นนี้แพร่กระจายออกไป มันจะไม่เป็นผลดีสำหรับชื่อเสียงของเขา
เพียงสังหารสาวน้อยผู้หนึ่งเท่านั้น เขาไม่มีความจำเป็นที่จะต้องลงมือโดยตรง เขามีวิธีเป็นร้อยที่จะทำให้นางตายไปอย่างเป็นปริศนา
“หึ!” หลังจากเสียงหึเสียงหนึ่ง ผู้อาวุโสที่สี่เก็บเอาพลังแรงกดดันของตนเองกลับไป แต่ทว่าก่อนที่จะเก็บพลังความกดดันกลับไปนั้น ก็มีผงแป้งบางอย่างโรยลงรอบ ๆ ร่างของมู่เฉียนซี ประกายแสงเย็นวาบผ่านดวงตาของมู่เฉียนซี เขาคิดที่จะเอาพิษมาลอบทำร้ายนาง ช่างไร้เดียงสาเสียจริง
ถึงแม้ผู้อาวุโสที่สี่จะรู้ว่ามู่เฉียนซีเป็นอัจฉริยะนักปรุงยาผู้หนึ่ง ทว่าพิษที่เขาใช้ไปนั้น แม้แต่ลูกศิษย์หลายคนรอบกายเขาก็ยังไม่สามารถแก้พิษได้ เจ้าเด็กสาวผู้นี้ก็อย่าหวังจะได้มีชีวิตรอดไปเลย
อย่างไรก็ตามมู่เฉียนซีไม่สนใจ นางหันหลังและจากไป ทันใดนั้นเชียนอ้าวเซี่ยก็วิ่งเข้ามาหานาง “ซีเอ๋อร์น้อยเจ้าไม่เป็นไร เมื่อครู่นี้เจ้าทำให้ข้าตกใจกลัวแทบตายเลยจริง ๆ”
มู่เฉียนซีขมวดคิ้ว “ข้าไม่เป็นไร แล้วอีกอย่างหนึ่ง อย่าเรียกข้าว่าซีเอ๋อร์น้อย” “ถ้าไม่เรียกว่าซีเอ๋อร์น้อยจะให้เรียกขานอย่างไร อืม… หรือว่าเ
