จ้าชอบให้เรียกว่าซีซีน้อยมากกว่า อวี้ เจ้าว่าเรียกเช่นไรไพเราะกว่ากัน ?”
มู่เฉียนซีกับน่าหลานอวี้กล่าวออกมาด้วยเสียงเย็นชาว่า “เจ้าไม่พูดจา นั่นจะไพเราะที่สุด”
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวอย่างเศร้าโศกว่า “เจ้าทั้งสองคนนั้นเลวร้ายนัก ร่วมมือกันมารังแกข้า ซีซีน้อย ซีเอ๋อร์น้อย อย่างไรเสียข้าชอบก็พอแล้ว”
“เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะวางยาพิษทำให้เจ้าเป็นใบ้รึ ?” มู่เฉียนซีถามเสียงเหี้ยม
“วางยาพิษให้เขาเป็นใบ้จะดีกว่า”
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าอยากกลับไปที่หอหมอปีศาจ พวกเจ้าแยกย้ายกันกลับบ้านใครบ้านมันไป!”
เชียนอ้าวเซี่ยกะพริบตาปริบ ๆ แล้วกล่าวว่า “ซีเอ๋อร์น้อย คืนนี้เจ้าคงเบื่อหน่ายแน่ ให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนพูดคุยกับเจ้าเถอะ”
“อืม ข้าก็จะอยู่พูดคุยเป็นเพื่อนกับซีเอ๋อร์ด้วย” “พวกเจ้า…” พวกเขามีความตั้งใจอันใด มู่เฉียนซีนั้นรู้ดี
“ข้าไม่เป็นไร ก็แค่ตาเฒ่ารนหาที่ตายผู้หนึ่งก็เท่านั้น หากพูดถึงอาถิงแล้ว เขานั้นมีหนทาง”
เชียนอ้าวเซี่ย “อาถิงผู้นั้นก็แค่เด็กน้อยที่ผมเพิ่งขึ้นไม่กี่เส้น เขาคงปกป้องซีเอ๋อร์น้อยได้ไม่ดี ซีเอ๋อร์น้อยให้ข้าทำหน้าที่นั้นเถอะ”
น่าหลานอวี้รีบกล่าวสำทับ “ใช่ เห็นได้ชัดเลยว่าสติปัญญาของเจ้านั่นยังไม่เติบโตเพียงพอ ให้เขามาปกป้องเจ้า ข้านั้นวางใจไม่ได้จริง ๆ”
บุรุษบ้าสองคนนี้เพียงแค่มองเขาออกเท่านั้นมิใช่หรือ ? กลับกล้าพูดถึงเขาผู้เป็นศาลาเรือนรางเก้าชั้นไปต่าง ๆ นานา นับว่าไม่อยากมีชีวิตอยู
