อาถิงถลึงตาใส่บุรุษตรงหน้าที่งามเหมือนดั่งหยกเนื้อดี ภายนอกของเขานั้นดูไม่เลว และยังหาเงินทองเก่งอีกด้วย เขามีความรู้สึกชนิดหนึ่งกระตุ้นให้รู้สึกว่าอยากจะเข้าไปซัดน่าหลานอวี้ผู้นี้หนัก ๆ สักยกหนึ่ง แต่เพื่อที่จะให้ปฏิบัติการในครั้งนี้สำเร็จ เขาต้องพยายามอดทนเอาไว้
อาถิงกล่าว “ต่อไปนี้เจ้าไม่ต้องมาปรากฏตัวให้ข้าเห็นแล้ว”
น่าหลานอวี้ตกตะลึงเล็กน้อยก่อนจะกล่าวถามขึ้น “ทำไมรึ ?”
“เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้ แต่เรื่องของเจ้านั้น ตัวเจ้าเองย่อมรู้ชัดเจนที่สุด ข้ามีผู้ที่ชอบเป็นอย่างมากอยู่แล้ว ชีวิตนี้ของข้า ข้าจะไม่ยอมให้นางจากไปไหน” น่าหลานอวี้ถามขึ้น “คนผู้นั้น คือมู่เฉียนซีใช่หรือไม่ ?”
“ใช่ ทั้งใต้หล้านี้ นอกจากนางแล้วไม่มีผู้อื่นใดอีก”
ดวงตาอันชาญฉลาดของน่าหลานอวี้คู่นั้นจ้องมองอาถิง มุมปากของเขาค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “เช่นนั้นก็ยินดีกับเจ้าด้วย เจ้ามีศัตรูหัวใจเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งแล้ว”
ดวงตาของอาถิงเบิกกว้าง เขากล่าวว่า “เจ้าว่าอย่างไรนะ ? เจ้า… เจ้าไม่ใช่ว่าชอบบุรุษหรอกรึ ?”
“เมื่อก่อนหน้านี้ข้าไม่รู้ จึงได้คิดว่าเป็นเช่นนั้น มาตอนนี้…”
ในทุกวันนี้ มนุษย์ทุกคนนั้นล้วนแต่เฉลียวฉลาดเหมือนดั่งปีศาจ ดวงตาสีเขียวสุกใสคู่นั้นฉายเงามืดออกมา อาถิงกล่าวตักเตือน “ข้าขอห้ามมิให้เจ้าชอบสตรีบ้านั่น ห้ามอย่างเด็ดขาด!”
“ข้าจะชอบใครมันก็เป็นเรื่องของข้า ไปเกี่ยวอะไรกับเจ้า ?” น่าหลานอวี้ตอบโต้
อาถิง “ส
