้มู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีถอยหลังไปหลายก้าวแล้วกล่าวถามขึ้น “เจ้ามีธุระอะไรหรือไม่ ?”
ขนตาที่เหมือนปีกนกของเฉียนอ้าวเซี่ยขยับ เขากะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะเอ่ยปาก “ซีเอ๋อร์น้อย ข้านั้นสงสัยนัก เจ้ามู่ซีนั่นเป็นอะไรกับเจ้ากันแน่ ?”
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “ไม่ต้องสงสัยแล้ว แน่นอนว่าเขาเป็นคนของข้า”
“แล้วเป็นอะไรกับเจ้ากันแน่เล่า ? เป็นชายของเจ้า หรือว่า…”
มู่เฉียนซี “เป็นคนของข้าทั้งภายในและภายนอก นับว่าเป็นคนของข้า”
“แล้วซีเอ๋อร์น้อยล่ะ เจ้านับเป็นอะไรกับเขา ?”
“แน่นอนว่าก็เช่นกัน ข้าเป็นคนของเขา”
เชียนอ้าวเซี่ยลูบคางอันประณีตของเขาแล้วกล่าวว่า “แต่ซีเอ๋อร์น้อย ข้าสงสัยว่าเขาก็คือเจ้า เจ้าก็คือเขา เจ้าทั้งสองคือคนคนเดียวกัน”
— ปัง! —
ทันใดนั้นมีการจู่โจมอย่างกะทันหัน ชายหนุ่มนัยน์ตาเขียวสุกใสพลันปรากฏกาย เขากล่าวขึ้นอย่างโอหัง “เจ้าปีศาจจิ้งจอกเซี่ย อย่าได้มาทำให้ผู้คนสับสนมั่วซั่ว ไปให้ห่างจากนางซะ ไป!”
เชียนอ้าวเซี่ยมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณาแล้วกล่าวขึ้น “หมอปีศาจมู่ซี”
“หึ! ใช่ ข้าเอง”
“มู่ซี เจ้าเดินทางออกนอกเมืองไปแล้วมิใช่หรือ ?” น่าหลานอวี้กล่าวถามออกมา แววตาเขาแฝงไปด้วยความปีติยินดีแต่เขามองไปทางอาถิงอย่างสงสัย
สายตาเช่นนั้นทำให้อาถิงแทบสะดุ้งโหยง แต่เพื่อที่จะให้ความร่วมมือกับมู่เฉียนซี เขาจึงทำได้เพียงอดทนเอาไว้ ทว่าถึงอย่างไรเขาก็ยังอยากจะจกลูกตามู่เฉียนซีแรง ๆ สักหนึ่งที
ม
