ของเขาเหลือบมองไปทางเหล่าบรรดาศิษย์ที่ใจร้อนของหุบเขาหมอเทวดา …เป็นเพราะคนเหล่านั้น
มู่เฉียนซี “ไม่ว่าข้านั้นจะได้อันดับหนึ่ง หรือได้อันดับที่หนึ่งแบบนับถอยหลังก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า ตอนนี้อารมณ์ของข้านั้นไม่ค่อยดีนัก หากเจ้ายังกล่าววาจาไร้สาระต่อหน้าข้าอีก ต่อไปนี้เจ้าอย่าได้คิดว่าจะได้พูดอีกเลย”
“จงอย่าลืมว่าข้านั้นเป็นนักปรุงยาผู้หนึ่ง”
“เจ้า… เจ้ากล้าข่มขู่ข้า ข้านั้นเป็นถึง…”
“ทหาร! ส่งท่านหญิงอวี้กลับจวน” เชียนอ้าวเซี่ยในเวลานี้หมดความอดทนแล้ว เขาเรียกทหารองครักษ์ของเขาออกมาเพื่อให้พาตัวท่านหญิงอวี้ออกไป
“ท่านหญิงอวี้ เชิญขอรับ” องครักษ์ผู้หนึ่งกล่าวขึ้น
ท่านหญิงอวี้กล่าวขึ้นอย่างโศกเศร้าเสียใจ “ท่านพี่เซี่ย เหตุใดจึงทำกับข้าเช่นนี้ ? เห็นกันอยู่ว่าก่อนหน้านี้ท่านไปยังที่ราบน้ำแข็ง เสี่ยงชีวิตไปจับจิ้งจอกหิมะมาให้ข้า แต่หลังจากที่กลับมาท่านกลับเฉยเมยต่อข้า เฉยเมยต่อทุกคน มาวันนี้ท่านก็ยังจะไปปกป้องแต่หญิงผู้นี้อีก ท่านช่างทำให้ข้าช้ำใจเสียจริง ฮือ ๆ ๆ”
“เอาตัวนางไป!” เชียนอ้าวเซี่ยหาได้สนใจนางไม่ เขาสั่งองครักษ์ด้วยเสียงแข็งกร้าว
“ขอรับ!”
องครักษ์ขององค์รัชทายาทเซี่ย ไม่ใช่ผู้ที่หญิงแรงน้อยอย่างท่านหญิงอวี้จะสามารถต่อต้านได้ จึงทำได้เพียงยอมแต่โดยดี นางจากไปอย่างไม่เต็มใจ ทั้งยังถลึงตาใส่มู่เฉียนซีอย่างดุดันครั้งหนึ่งก่อนไป
“ซีเอ๋อร์น้อย!” ทันใดนั้นเชียนอ้าวเซี่ยก็เข้ามาใกล
