ร่างเล็ก ๆ ขององค์หญิงอวี้ถูกร่างของชายหนุ่มอย่างองค์รัชทายาทเซี่ยทับ แค่คิดก็รู้แล้วว่าสภาพจะเป็นเช่นไร
“กรี๊ดดดดด! ” เสียงกรีดร้องเสียดแทงหัวใจดังลั่นขึ้น
เชียนอ้าวเซี่ยลุกลงจากร่างขององค์หญิงอวี้ จากนั้นก็รีบปัดฝุ่นบนร่างของตนเองออก
ดวงตาที่สดในดุจดั่งน้ำแข็งหิมะ เขากล่าวอย่างไร้เดียงสาว่า “น้องอวี้หนิ่ น้องอวี้เจ้าเป็นยังไงบ้าง? ”
องค์หญิงอวี้ตอนนี้กระอักเลือดคำโตออกมา ใบหน้าที่งดงามของนางก็มีรอยขีดข่วนเล็กน้อย เมื่อนางหันมาเห็นใบหน้างดงามขาวราวหิมะและมีเสน่ห์ชวนให้น่าหลงใหลของเชียนอ้าวเซี่ยแล้วความโกรธเกรี้ยวทั้งหมดก็ได้หายวับไปทันที
องค์หญิงอวี้กล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “พี่เซี่ย อวี้เอ๋อร์ไม่เป็นไร พี่เซี่ยเป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่เพคะ”
เห็น ๆ กันอยู่ว่าองค์หญิงอวี้นั้นได้รับบาดเจ็บ ทว่า นางกลับเป็นห่วงเป็นใยเชียนอ้าวเซี่ยเป็นอย่างมาก
ผลที่ได้ก็คือ เดินทีมูเฉียนซีที่อยู่ห่างจากเขาเพียงเอื้อมมือเมื่อครู่ ตอนนี้นางได้เดินจากไปแล้ว
เจ้าลามกเซี่ยนั่นตกลงมาทับองค์หญิงอวี้นั่น ทำให้นางหงุดหงิดใจเล็กน้อย แต่จะว่าไปแล้วนางก็ไม่อยากจะเสียเวลากับคนประสาทผู้นั้นต่อไปเหมือนกัน
เชียนอ้าวเซี่ยรีบตามนางไปพลางตะโกนกล่าวว่า “เสี่ยวซี รอข้าด้วย! ”
“เสี่ยวซี ข้าไม่ได้เจอหน้าเจ้านานแล้ว เจ้าไม่คิดจะทักทายข้าสักหน่อยเลยเหรอ เจ้าช่างใจดำยิ่งนัก! ”
“……”
สำหรับฉากการไล่ตามสตรีของเชียนอ้าวเซี่
