ยเช่นนี้ หนึ่งปีมีสามร้อยหกสิบห้าวัน เชียนอ้าวเซี่ยไล่ตามสตรีไปสองร้อยห้าสิบวัน ดังนั้นคนในเซี่ยตูเห็นกันจนชินแล้ว พวกเขาเหลือบไปมองมู่เฉียนซี และพวกเขาก็ทำได้เพียงถอนหายใจและคิดในใจว่า ‘เฮ้อ! ดูท่าจะมีสาวงามอีกคนต้องเข้าตำหนักองค์รัชทายาทเซี่ยอีกแน่นอน แต่สาวงามผู้นี้ดูเหมือนว่าจะเป็นนักปรุงยาซะด้วยสิ ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก! ’
ต้องบอกเลยว่าเชียนอ้าวเซี่ยนั้นได้สร้างความเกลียดชังเอาไว้มาก ในตำหนักตงกงนั้นมีสาวงามมากมายไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ และทั้งหมดล้วนเป็นเขาที่เรียกร้องมาทั้งสิ้น
ถึงแม้ว่าเชียนอ้าวเซี่ยได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่เสเพลอันดับหนึ่ง ทว่า เขาก็ไม่เคยใช้วิธีที่ไม่เหมาะสมในการได้มาซึ่งสาวงามเหล่านั้นเลย
“พี่เซี่ย……” องค์หญิงอวี้เอ่ยอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ
สาวใช้ข้างกายนางกล่าวปลอบใจว่า “องค์หญิงเพคะ หญิงสาวผู้นั้นก็เป็นเพียงแค่ของเล่นชั่วคราวขององค์รัชทายาทเท่านั้นแหละเพคะ อีกไม่นานองค์รัชทายาทก็เบื่อ ในสายตาขององค์รัชทายาท มีเพียงองค์หญิงผู้เดียวเท่านั้นมีเป็นคนพิเศษ”
“อีกอย่าง ก็มีเพียงองค์หญิงคนเดียวเท่านั้น ที่เหมาะจะเป็นพระชายาขององค์รัชทายาท”
องค์หญิงอวี้ขมวดคิ้วพลางกล่าว “แต่ข้ารู้สึก……ข้ามีความรู้สึกว่าครั้งนี้แตกต่างไปจากครั้งก่อน ๆ ที่ผ่านมา! ”
บางครั้งสัญชาตญาณของผู้หญิงนั้นเป็นสิ่งที่ไวมาก
นางเห็นดวงตาที่สดใสราวน้ำแข็งหิมะคู่นั้นซึ่งดูเหมือนว่ามีความจริงจังเป็นอย่
