างมากเมื่อเขามองไปที่หญิงสาวผู้นั้น
“องค์รัชทายาทเซี่ย ขอประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ ด้านในเป็นเขตพักผ่อนของนักปรุงยา พระองค์เข้าไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”
“เหตุใดข้าถึงเข้าไปไม่ได้ ข้าเป็นถึงองค์รัชทายาทแห่งแคว้นเฉียนเซี่ย พวกเจ้าถอยไป ข้าจะไปหาเสี่ยวซี”
“องค์รัชทายาท นี่เป็นกฎ ได้โปรดพระองค์……”
“ข้า……”
“เซี่ย รอจนกว่าการประลองจะเสร็จสิ้นเถอะ! เจ้าคงจะไม่อยากให้มีผลกระทบต่อการประลองของนางใช่หรือไม่? ” ทันใดนั้นเอง เสียงที่อ่อนโยนก็ดังขึ้น
ผู้ที่เข้ามาช่วยห้ามเชียนอ้าวเซี่ยนั้นก็คือน่าหลานอวี้ เป็นผู้กอบกู้สถานการณ์ตัวจริง!
เชียนอ้าวเซี่ยคิดไปคิดมา จากนั้นก็กล่าวว่า “เห็นแก่เสี่ยวซี ข้าจะไม่เอาเรื่องเจ้า”
“ที่อวี้พูดมานั้นก็ถูก องค์รัชทายาทอย่างข้ารูปโฉมงดงามและมีเสน่ห์ถึงเพียงนี้ หากเสี่ยวซีเห็นเข้านางก็คงจะหลงใหลข้าจนอดใจไม่ไหว เกรงว่าจะส่งผลกระทบต่อการประลองของนางได้”
สำหรับสหายผู้ที่ไร้ยางอายเช่นนี้ น่าหลานอวี้รู้สึกหมดหนทางจริง ๆ “เซี่ย ข้าว่าเจ้ากังวลมากเกินไปแล้ว มู่ซีรูปร่างหน้าตางดงามเช่นนั้นอยู่กับเฉียนซีทุกวัน ยังทำให้เฉียนซีสับสนไม่ได้เลย”
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวอย่างตื่นเต้น “เจ้าพูดจริงเหรอ ไม่เคยทำให้นางสับสนงั้นเหรอ? ”
“หากเป็นเช่นนั้น ก็แสดงว่าเสี่ยวซีไม่ได้ชอบเจ้านั่นแน่นอน หากมีใจชอบใครสักคนดวงใจทั้งดวงก็ต้องอยู่กับนาง ก็เหมือนกับที่ข้าเป็นกับเสี่ยวซีในตอนนี้ไง”
สายตาที่ร้อนแรงจับ
