น่าหลานอวี้เองก็ตกใจเช่นเดียวกัน เขากล่าวขึ้น “เซี่ย เจ้า… เจ้าเอาสถานะตัวตนในขั้นนั้นไปบอกกับมู่เฉียนซีหมดแล้ว เจ้า…”
ต้องเข้าใจว่าเซี่ยที่อยู่ในเมืองหลวงนั้นมีชื่อเสียงในด้านความเสเพลเป็นอย่างมาก สถานะตัวตนในขั้นนั้นหากแพร่กระจายออกไป เกรงว่าจะเกิดความโกลาหลขึ้นไม่น้อยเลย
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวว่า “นี่เป็นเรื่องธรรมดา ข้านั้นไม่มีความลับอันใดกับซีเอ๋อร์”
น่าหลานอวี้งุนงงเล็กน้อย อารมณ์ความรู้สึกนั้นเป็นสิ่งที่ซับซ้อน ครานี้สหายรักของเขา ตกลงไปทั้งตัวจริง ๆ แล้ว
ผู้ที่เล่นอยู่ท่ามกลางมวลหมู่ดอกไม้มาโดยตลอด เขาที่คอยเล่นอยู่ท่ามกลางสาวงามก็เสร็จเข้าเสียแล้ว เสร็จด้วยมือของมู่เฉียนซีผู้นั้น
มู่เฉียนซี…
จิตใจของน่าหลานอวี้นั้นสับสนเป็นอย่างมาก สติปัญญาคอยบอกตนเองว่าตนเป็นของมู่ซี ถึงแม้ว่ามู่ซีจะเป็นบุรุษผู้หนึ่งก็ตาม ส่วนมู่เฉียนซี นางเป็นเพียงผู้เดียวที่เซี่ยชอบพอ ดังนั้นแล้วตนจะไปแข่งขันกับเขาได้อย่างไรกัน
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “พวกเจ้าเองก็ดื่มชาจนหมดแล้ว ควรไปได้แล้วกระมัง”
น่าหลานอวี้กล่าวขึ้นอย่างจนปัญญา “เซี่ย มู่ซีมักจะไล่แขกไปอย่างไม่เกรงใจมาแต่ไหนแต่ไร เจ้าไปเถอะ ข้าจะนั่งต่ออีกสักหน่อย”
เชียนอ้าวเซี่ย “หากวันนี้ข้าไม่ไป แล้วเจ้าทำอะไรข้าได้ ? ข้าจะบอกเจ้าให้ว่าหากเจ้ายังไม่ให้ซีเอ๋อร์มาพบข้า วันนี้ข้าจะพาเจ้าเข้าวังไปพบเสด็จพ่อ ข้าจะบอกกับพระองค์ว่าเจ้าจะเป็นสะใภ้หลวงของพระอง
