นึ่งเดินออกมาเห็นก็จำได้ทันทีว่าเป็นบุตรสาวของเขา เขากล่าวถามด้วยความเป็นกังวลว่า “ลี่เอ๋อร์ นี่เจ้าเป็นอะไรไป? ใครเป็นคนทำเจ้า? ”
“ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ! ” ตวนมู่ลี่พูร้องห่มร้องไห้พลางเดินไปกอดท่านพ่อของนาง จากนั้นก็ชี้นิ้วไปที่มู่เฉียนซี “ท่านพ่อ เป็นมัน นังจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ผู้นี้ลอบกัดลูก รีบจับตัวมันเอาไว้ ลูกจะทำให้มันได้เห็นดี”
ท่านรองหัวหน้ากล่าว “จับตัวเจ้าหนุ่มที่ไม่รู้ที่มาที่ไปผู้นี้ให้ข้าประเดี๋ยวนี้! ”
ทุกคนก็แปลกใจเช่นกัน คนผู้นี้สวมชุดคลุมดำสนิท แยกไม่ออกเลยว่าเป็นชายหรือเป็นหญิง แต่เหตุใดคุณหนูใหญ่ตวนมู่ถึงได้เรียกว่านังจิ้งจอก หรือว่านางมีตาทิพย์ถึงได้มองออก
และในขณะที่พวกเขากำลังจะเข้าไปจับตัวมู่เฉียนซี ทันใดนั้นอ่อนโยนเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ”
เจ้าของเสียงอันอ่อนโยนนี้สวมชุดคลุมยาวสีขาว มีลวดลายที่หรูหราสง่างามและปักด้วยด้ายสีทอง ซึ่งดูหรูหราอย่างไร้ที่เปรียบ
เขามีใบหน้าที่แยบยล งดงามหมดจด ดวงตาเชิดขึ้นเล็กน้อย แววตาราวกับจิ้งจอก มีเสน่ห์เย้ายวนชวนน่าหลงใหลเป็นอย่างมาก
และแน่นอนว่าคนผู้นี้ก็คือน่าหลานอวี้ เมื่อเขาเห็นร่างที่คุ้นเคยนั้นก็รีบพรวดพราดเข้าไปตรงหน้ามู่เฉียนซีและกล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “มู่ซี ในที่สุดเจ้าก็มาหาข้าที่บ้านประมูลอันดับหนึ่งจริง ๆ ด้วย ข้านึกว่าเจ้าจะหลอกให้ข้าดีใจเล่นซะแล้ว”
มู่เฉียนซี “ในเมื่อข้าบอกว่ามา ข้าก็มาสิ แต่ดูเหมือนว่าคนท
