ี่บ้านประมูลอันดับหนึ่งของเจ้าจะไม่อยากต้อนรับข้าเอามาก” น่าหลานอวี้ยิ้มราวกับดอกไมที่กำลังผลิบาน จากนั้นเขาก็หันไปกล่าวถามว่า “อารอง นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น มู่ซีเป็นสหายคนสำคัญของข้า ใครก็ห้ามแตะต้องตัวเขา ดังนั้นข้าขอเชิญท่านอารองสั่งให้คนของท่านอารองถอยออกไปเถอะ! ”
รองหัวหน้าตกใจผงะไปครู่หนึ่ง นึกไม่ถึงเลยว่าคนหน้าเนื้อใจเสืออย่างน่าหลานอวี้จะปกป้องเจ้าหนุ่มนั่น และแน่นอนว่าเขาต้องไว้หน้าเขา ต้องรู้เอาไว้เลยว่ายิ่งเจ้าน่าหลานอวี้ผู้นี้ยิ้มอย่างสดใสมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น
คุณหนูใหญ่ตวนมู่โกรธจนน้ำตาไหลพราก นางกล่าวด้วยความน้อยใจว่า “พี่น่าหลาน พี่ปกป้องจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ผู้นี้ มันทำร้ายข้าถึงเพียงนี้เชียวนะ”
น่าหลานอวี้ยิ้มอย่างไร้เดียงสาพลางกล่าว “ยาพิษของมู่ซีนั้นเป็นสิ่งที่มีค่ามาก ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้รับสิ่งล้ำค่านี้ นึกไม่ถึงเลยคุณหนูใหญ่ตวนมู่ เจ้าจะโชคดีและได้รับเกียรตินี้ ได้เจอกับพิษของมู่ซี นับว่าเจ้าโชคดีมากจริง ๆ”
โชคดีงั้นเหรอ!
คุณหนูใหญ่ตวนมู่โกรธและเจ็บใจเป็นอย่างมาก ใบหน้าของนางตอนนี้เหมือนดั่งหัวหมู เขายังบอกว่านางโชคดีอีก
มู่เฉียนซียิ้มมุมปากเล็กน้อย ทำไมนางถึงได้รู้สึกว่าเมื่อมาถึงอาณาเขตของน่าหลานอวี้ น่าหลานก็ยิ่งใจดำมากขึ้นเรื่อย ๆ นะ
คำพูดนี้ของเขาสามารถทำให้นางกดไลค์ให้เขาเป็นหมื่น ๆ ครั้งได้เลย ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่สดใสอย่างไร้พ
