“พี่ใหญ่ พวกเราหนีเร็วเข้า!”
มู่เฉียนซีกล่าวถามพลางขมวดคิ้ว “หนีรึ ? เหตุใดต้องหนีด้วย ?”
“หากอวิ๋นฉีจัดการองค์ชายใหญ่เรียบร้อยแล้ว เขาก็จะจัดการกับพวกเรา พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา”
“เช่นนั้นก็ต้องจัดการอวิ๋นฉีให้เรียบร้อยก่อน เท่านั้นก็ไร้ปัญหา”
“แต่องค์ชายใหญ่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอวิ๋นฉี…” มู่หรงรุ่ยยังกล่าวไม่ทันจบคำ แสงเย็นวาบแสงหนึ่งปรากฏออกมา
มู่เฉียนซีลงมือเสียแล้ว เข็มยาของนางถูกปล่อยไปใส่คนหลายคนอย่างไร้สุ้มเสียง ทางอวิ๋นฉีเสียเปรียบไปโดยสิ้นเชิง
“เกิดอะไรขึ้น ?” สีหน้าของอวิ๋นฉีเปลี่ยนไปอย่างมาก เขานั้นไม่รู้เลยว่าเหตุใดคนเหล่านี้ถึงได้ล้มลงไปได้
“เป็นถึงองค์ชายแห่งแคว้นแคว้นหนึ่ง กลับลอบทำร้ายข้า ข้าจะจำเอาไว้”
“น่าขัน เจ้าสู้ไม่ได้เองแต่มาบอกว่าข้าลอบทำร้าย รนหาที่ตายนัก!”
— ปั้ก! ปั้ก! ปั้ก! —
องค์ชายใหญ่นั้นยิ่งต่อสู้ยิ่งกล้าหาญ แต่ทางอวิ๋นฉีกลับเหลือเพียงแต่เขาผู้ที่เป็นแม่ทัพเพียงผู้เดียว
“ฮ่า ๆ ๆ เจ้าไปตายซะเถอะ” องค์ชายใหญ่กล่าวออกมา
สีหน้าของซือหม่าเจียวเปลี่ยนไป “อะ… องค์ชายใหญ่ ไม่ได้นะเจ้าคะ ไม่ได้!”
เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีขององค์ชายใหญ่ อวิ๋นฉีไม่ได้เห็นมันอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย เจ้าตุ่มหนองนี่จะไปฆ่าเขาได้เช่นไร ฝันไปเถอะ!
เขาเอามือออกมาผลักซือหม่าเจียวที่ขวางทางออกไป เขานั้นไม่คิดที่จะฆ่าคน แต่ทว่าองค์ชายผู้นี้มาหาที่ตายเอง แน่นอนว่าเขาจะไม่ออมมือให้
