มีใครรู้แล้วว่าข้าเป็นคนฆ่าเขา”
— ฟึ่บ! —
กระบี่ใหญ่ยาวเล่มนั้นฟาดฟันผ่านไป องค์ชายใหญ่ลงกระบี่ไปที่คอของซือหม่าเจียวหนึ่งครา
องค์ชายใหญ่มองมู่หรงรุ่ยและมู่เฉียนซีด้วยตาแดงก่ำทั้งสองข้าง เขากล่าวขึ้นด้วยความเสียดายว่า “น่าเสียดายหญิงงามทั้งสอง ข้ายังไม่ได้รับเข้าไปในจวน วันนี้กลับต้องมาฆ่าเจ้าด้วยตัวข้าเอง”
องค์ชายใหญ่นั้นเป็นคนเสเพล แต่เมื่อไรที่มีเรื่องไปสัมผัสเข้ากับตัวราชวงศ์แล้ว เขาก็จะกลัวและเป็นบ้าไป วันนี้ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่านอกจากตัวเขา ผู้อื่นอย่าได้หวังว่าจะรอดชีวิต
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชา “เจ้าต้องการฆ่าคนปิดปากข้าเข้าใจ แต่เจ้าคิดว่าเจ้าใช่คู่ต่อสู้ของข้าหรือไม่ ?”
“พวกเจ้าสาวน้อยสองคน จะสามารถก่อพายุคลื่นฝนอะไรขึ้นมาได้ จัดการ!”
มู่เฉียนซีกล่าวตัดขึ้น “ตัวตนของนายท่านของพวกเจ้านั้นพวกเจ้ารู้ดี พวกเจ้าฆ่าข้าแล้ว จากนั้นนายท่านของพวกเจ้าก็จะทำให้พวกเจ้าตาย แล้วพวกเจ้ายังจะรับใช้เขาอีกหรือ ?”
ความตายนั้นเป็นสิ่งที่ถูกลิขิตไว้แล้ว พวกเขานั้นเป็นองครักษ์ขององค์ชายใหญ่ และได้กลืนกินพิษร้ายเข้าไปแล้ว หากองค์ชายใหญ่สั่งให้พวกเขาตาย พวกเขาก็มิอาจต่อต้านได้
พวกเขากล่าวขึ้น “แม่นาง ขออภัย แต่พวกเราคงต้องล่วงเกินเจ้าแล้ว”
ราชายอดยุทธ์หลายคนพุ่งเข้าใส่มู่เฉียนซี หนึ่งในนั้นมีผู้แข็งแกร่งขั้นราชายอดยุทธ์ระดับเก้าอยู่ด้วย
“ผนึกมังกรวารี!” มู่เฉียนซีก็เริ่มลงมือเช่นกัน ในเมื่อ
