ข้าและกลายเป็นพระชายาของข้าหรือไม่ ? วันข้างหน้าข้าจะขึ้นครองบัลลังก์ และเจ้าก็จะได้เป็นฮองเฮา”
ตําแหน่งฮองเฮานั้น มีกี่คนในแคว้นหนานเถิงที่ใฝ่ฝันอยากจะได้มา ต่อให้ฐานะของนักปรุงยาจะสูงส่ง แต่สําหรับตําแหน่งฮองเฮา คงไม่มีทางที่สตรีใดจะไม่หวั่นไหว
องค์ชายใหญ่คิดว่าชัยชนะอยู่ในกํามือ แต่มู่เฉียนซี… นางกลับกล่าวกับองค์ชายใหญ่เพียงสามคำว่า “ไสหัวไป!”
มู่หรงรุ่ยก็โมโหขึ้นมา “หนานโพ่ รองเท้าเสียที่ถูกใช้แล้วอย่างเจ้า ยังคิดจะไล่ตามอาจารย์ของข้าอีก เจ้าฝันไปเถอะ!”
รองเท้าเสีย!
สีหน้าของหนานโพ่เปลี่ยนเป็นเข้มขรึม เขากล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “เจ้า… เจ้ากล้าดีอย่างไรมากล่าวเช่นนี้กับข้า มู่หรงรุ่ยเจ้ามันรนหาที่ตาย!”
ในตอนที่องค์ชายใหญ่กําลังจะระเบิดอารมณ์ เขาก็ได้ข่าวจากในวังหลวง
“องค์ชายใหญ่แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ เกิดเรื่องร้ายขึ้นแล้ว ในวังเกิดเรื่องขึ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“ผู้อาวุโสของสํานักอวิ๋นเยียนมาแล้ว เหมือนว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น”
“เจ้าว่าอย่างไรนะ ? คนของสํานักอวิ๋นเยียนมาแล้ว” เมื่อได้ยินเรื่องใหญ่เช่นนี้ องค์ชายใหญ่ก็ไม่มีอารมณ์จะจีบสาวงาม เขารีบกลับวังไปอย่างร้อนรน
มู่หรงรุ่ยกล่าวขึ้นทันที “ท่านอาจารย์ องค์ชายใหญ่ไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ เป็นแน่ ท่านต้องระวังให้มาก”
มู่เฉียนซีแค่นเสียงเย็นชา “เหอะ! เขานั้นไม่ควรค่าแม้แต่ให้ข้าระวัง”
มู่หรงรุ่ย “ท่านอาจารย์ ท่านจะพาข้าไปเป็นผู้ช่วยของท่านที่ทวีป
