ผู้ที่เดินออกมาเป็นชายชุดขาวท่าทางดูดี ดูแล้วอายุของเขาน่าจะราว ๆ ยี่สิบกว่าปี
ซือหม่าเจียวดึงแขนของเขาเอาไว้ก่อนจะกล่าวว่า “มู่หรงรุ่ย ข้าขอแนะนำกับเจ้าสักหน่อย เขาเป็นบุรุษของข้านามว่าอวิ๋นฉี ผู้ที่ไปร่วมงานประลองปรุงยาร้อยปีของแคว้นเฉียนเซี่ย ไม่เป็นเจ้าก็เป็นเขา”
“เพราะว่าเขานั้นเป็นนักปรุงยาระดับสูง กลุ่มนักปรุงยาพันธมิตรเฟิงตูของเรานั้นไม่ได้มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่สามารถไปเข้าร่วมได้ อย่างไรเสีย เจ้าอภิเษกกับองค์รัชทายาทองค์ใหญ่เสียโดยดีเถอะ จะได้ไม่ต้องไปดิ้นรนกับอะไรที่ไม่จำเป็น” ซือหม่าเจียวเผยรอยยิ้มที่มีแต่ความภาคภูมิ
เคยเป็นอัจฉริยะผู้อยู่เหนือเมฆ มีแต่ผู้คนจับจ้องให้ความสนใจแล้วอย่างไร ? ไม่มีผู้เฒ่าผู้นั้นคอยปกป้อง นางก็สามารถเหยียบมู่หรงรุ่ยผู้นี้ให้จมลงไปในโคลนตมได้ง่าย ๆ
มู่หรงรุ่ยในตอนนี้ โกรธจนใบหน้าเครียดคล้ำ ดวงตาทั้งสองข้างของนางแดงขึ้น และในขณะเดียวกันนั้น ในใจของนางก็ตื่นตระหนกด้วยเช่นกัน
เดิมทีได้วางแผนเอาไว้เรียบร้อยแล้ว แต่กลับถูกทำให้วุ่นวายเช่นนี้
มู่หรงรุ่ยกล่าว “ข้าไม่ยอม…”
สายตาของอวิ๋นฉีมองไปที่มู่หรงรุ่ยอย่างอ่อนโยน เขากล่าว “คุณหนูมู่หรงไม่ยินยอมหรือ ? เช่นนั้นมาทำให้รู้สูงต่ำกันได้แล้ว”
ดวงตาที่อ่อนโยนคู่นั้นฉายแววอำมหิตออกมาวาบหนึ่ง ชายผู้สง่างามผู้นั้นกลับลอบโจมตี เขาแผ่ขยายการโจมตีทางจิตวิญญาณกับมู่หรงรุ่ยอย่างไม่ปรานี
— ฟึ่บ! —
มู่หรงรุ่ยรู้ส
