ตรอด ไม่มีทาง…!
— ตูม! ตูม! ตูม! —
สุดท้ายแล้วผู้อาวุโสทั้งหมดของสำนักอวิ๋นเยียนถูกจัดการเสียจนหมดสิ้น ไม่เหลือผู้รอดชีวิตแม้แต่ผู้เดียว
การมาที่ป่าหนานอู้ในครั้งนี้ นางได้สิ่งที่นางต้องการ พลังความแข็งแกร่งของนางก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย แล้วยังถือโอกาสจัดการกับศิษย์ใหญ่อันดับหนึ่งของสำนักอวิ๋นเยียนไปด้วย
หลังจากนี้ไปก็เหลือเพียงอวิ๋นเฟิ้งแห่งสำนักอวิ๋นเยียนแล้ว
ดวงตาของมู่เฉียนซีส่องประกาย นางปลดปล่อยจิตสังหารที่อันตรายอย่างที่สุดออกมา
จักรพรรดิเซี่ยที่ยืนอยู่ข้างหน้ามู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “เหตุใดเจ้าถึงต้องช่วยข้า ? มิฉะนั้นแล้วเจ้าจะมีพลังที่แข็งแกร่งขึ้นไปอีก”
มู่เฉียนซีตกตะลึง เครื่องจักรกลไกช่างปากสว่างเสียจริง มันเอาเรื่องเช่นนี้ไปบอกกับจักรพรรดิเซี่ย
มู่เฉียนซีเงยหน้าขึ้นมองดวงตาที่เยือกเย็นเหมือนน้ำแข็งคู่นั้นแล้วกล่าวว่า “แล้วเหตุใดเจ้าถึงได้คอยช่วยข้าอยู่เรื่อยไปเล่า ?”
ดวงตาทั้งสี่ข้างจ้องมองกัน ดวงตาที่เย็นยะเยือกของจักรพรรดิเซี่ยดูเหมือนจะไม่สามารถซ่อนอารมณ์บางอย่างเอาไว้ได้ ในที่สุดเขาก็หันกลับไปและหายวับไปต่อหน้าต่อตามู่เฉียนซี
เสี่ยวหงกล่าวขึ้น “นายท่าน คนผู้นี้เป็นผู้แปลกประหลาดผู้หนึ่ง ยังสนทนากันอยู่แต่แล้วก็จากไปเช่นนี้ ไม่กล่าวขอบคุณสักคำ เหอะ!”
อู๋ตี้กล่าว “กล่าวขอบคุณแล้วมีประโยชน์อะไร ? ไม่เคยได้ยินคำกล่าวนี้ของพวกมนุษย์รึ ? ที่ว่าบุญคุณแห่งการช่วยชีวิต จะต้อง
