ผมสิ้นเปลืองแรงวัวเก้าตัวสองเสือไป เพื่อพี่จะรักษาลมหายใจของคนไข้ผู้นี้เอาไว้ ต่อจากนี้ก็ต้องรอให้คุณออกโรงแล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเกียจคร้าน “ฉันไม่สน!”
“แต่ว่าครอบครัวของคนไข้ออกเงินถึงสิบล้านเหรียญสหรัฐเลยนะ”
“ฉันจะวางสายแล้ว!”
“เดี๋ยวก่อน พวกเขายังมียาสมุนไพรพันปีอยู่ชนิดหนึ่ง”
คนในวงการนี้นั้นรู้กันดี หมอปีศาจไม่อยากที่จะช่วยคน ไม่ว่าจะให้ราคาสูงเท่าไรก็ตาม เธอก็ไม่ช่วย อย่างไรเสียผู้ที่มีฝีมือทางการแพทย์สูงมากอย่างที่เธอเป็น จะขาดเงินทองได้อย่างไรกัน
แต่ว่าถ้าหากมอบสมุนไพรวิญญาณที่ล้ำค่าให้ แล้วอายุของมันยังมากอีกด้วย หมอปีศาจก็จะสนใจขึ้นมา
“ปลอกหมอนราคาสิบล้าน สมุนไพรพันปีชิ้นหนึ่ง เป็นอันตกลง”
นี่เป็นการฉวยโอกาสปล้นกันอย่างแน่นอน แต่สภาพของผู้ป่วยผู้นั้น มีเพียงหมอปีศาจเท่านั้นที่มีวิธีรักษา
เขากล่าวกลับมาเช่นกัน “ตกลง!”
มู่เฉียนซีได้มาถึงสถานที่พักฟื้นของผู้ป่วย และก็ได้เห็นผู้เฒ่าชราที่เหลือลมหายใจเพียงเฮือกหนึ่ง
หลังจากที่มู่เฉียนซีได้เตรียมเข็มฉีดยาเอาไว้เรียบร้อยแล้วจึงคิดที่จะฉีดยาลงไป เมื่อเข็มยาเข็มนั้นกำลังจะทิ่มลงไปที่หัวใจของผู้ป่วย มู่เฉียนซีก็หยุดชะงักก่อนจะพูดเสียงต่ำ “ไม่ถูกต้อง ฉันยังมีผู้ป่วยที่ยากจะหลีกหนีได้อยู่”
“หมอปีศาจ ทำไมคนไข้ถึงทำให้คุณรู้สึกว่ายากที่จะหลีกหนีได้ นั่นเป็นไปไม่ได้มั้ง ? ถ้าหากว่าคุณยังคิดว่ายากที่จะรักษา ก็ใช้พิษทำให้ตายเสียก็ได้แ
