สีหน้าของอวิ๋นฮวาเปลี่ยนไปอย่างมาก เขากล่าวขึ้น “เจ้าจะจากไปแล้ว ระยะทางจากที่แห่งนี้ไปยังหุบเขามรณะยังมีอีกช่วงหนึ่ง เจ้าไม่ไปกับพวกเราแล้วหรือ ?”
มู่เฉียนซีกล่าวประชดประชัน “ข้าเกรงว่าหากข้าอยู่ต่อ จะโดนพวกเจ้าฆ่าเสีย พวกเจ้าล้วนแต่เป็นยอดฝีมือระดับจักรพรรดิ หากลงมือจริง ๆ คงไม่มีจังหวะให้ข้าได้ตอบโต้เลย”
อวิ๋นฮวา “แม่สาวน้อย เจ้ากล่าวมาเช่นนี้ทำให้ข้าเสียใจ เมื่อครู่ข้ามิได้มีเจตนา ตลอดทางมานี้ข้าคอยปกป้องเจ้ามาตลอดแม่สาวน้อยซี ข้าจะไปทำร้ายเจ้าลงได้อย่างไร ?”
เห็นได้ชัดว่าอวิ๋นฮวานั้นอยากให้มู่เฉียนซีอยู่ต่อ ตอนนี้หนานอินก็ไม่อยู่แล้ว นางมิอาจจะมาคอยยุให้อวิ๋นฮวาไม่พอใจมู่เฉียนซีได้อีกแล้ว
หนานเชาเองก็กล่าวขึ้น “แม่นางเฉียนซี อินอินไม่ระวังเอง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า จากนี้ไปพวกเราจะไม่ทำร้ายเจ้าอย่างแน่นอน”
มู่เฉียนซี “เจ้านั้นเป็นถึงพี่ชายของหนานอิน กลับพูดจาเช่นนี้ออกมา ไม่ละอายใจรึ ?”
สีหน้าของหนานเชานั้นหมุนเปลี่ยนได้ไวเสียยิ่งกว่าแผ่นเสียง
อวิ๋นฮวากล่าวขึ้น “แม่สาวน้อย ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม พวกเราจะไม่ยอมให้เจ้าทำอะไรอย่างมั่วซั่วเด็ดขาด เจ้าต้องไปกับพวกเรา”
“หากเกิดอะไรที่ไม่คาดคิดกับเจ้าในหุบเขามรณะละก็ ข้าจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต”
สีหน้าของมู่เฉียนซีแย่ลงกว่าเดิม นางพร่ำบ่นอยู่ในใจ‘เสแสร้งจริง ๆ!’
มู่เฉียนซี “แต่หนานอินนั้นตายเพราะข้าจริง ๆ ข้าเองอยู่ในขบวนเดินทางนี้ต่อไป
