และรู้ถึงการกระทำทุกสิ่งอย่าง
มู่เฉียนซีกล่าว “โอ้! เจ้ากังวลมากไปแล้ว”
เงาร่างสีขาวร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าจักรพรรดิเซี่ย และกล่าวด้วยเสียงต่ำว่า “นายท่าน อวิ๋นฮวาและพรรคพวกรีบไปยังเจดีย์เทพหนานอู้แล้ว พวกเราต้องรีบตามไปนะขอรับ เส้นทางสายเล็ก ๆ นี้ ไม่รู้ว่าจะอ้อมไปถึงไหน”
“ทันทีที่ปล่อยให้อวิ๋นฮวาได้เข้าไปในเจดีย์เทพหนานอู้และเพิ่มพลังความแข็งแกร่งแล้วละก็ เช่นนั้นไม่ดีแน่”
จักรพรรดิเซี่ยกล่าวขึ้น “พวกเจ้าตามข้ามาก็พอแล้ว จะกล่าวไร้สาระมากมายเช่นนั้นไปทำไม ?”
เขานั้นได้แปลงกายเป็นควันสีขาว และหายไปจากหน้าของจักรพรรดิเซี่ย
จักรพรรดิเซี่ยเดินไปหามู่เฉียนซีแล้วกล่าวขึ้น “เจ้าต้องการผู้พิทักษ์ดอกไม้ที่แท้จริงผู้หนึ่งหรือไม่ ?”
มู่เฉียนซีถามขึ้น “เจ้านี่ไม่รู้แม้แต่ว่าข้าเป็นใคร ? หรือชื่อเรียกว่าอะไรก็ยังไม่รู้ แล้วยังจะมาเป็นผู้พิทักษ์ดอกไม้ให้ข้าอีกรึ ?”
“แน่นอนว่าข้ารู้”
มุมปากของมู่เฉียนซีโค้งขึ้นเล็กน้อย “เจ้ารู้ ? เช่นนั้นเจ้าก็รู้จักข้าจริง ๆ! สรุปแล้วเจ้าเป็น…”
ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นที่สว่างไสวราวกับดวงดาวของนาง มองจักรพรรดิเซี่ยราวกับมองวิญญาณของผู้ที่อยู่เบื้องหน้าจนทะลุไป
จักรพรรดิเซี่ยนิ่งสงบอย่างที่สุดเพื่อให้นางได้มองดู เขาไม่มีความคิดใด ๆ ในใจเลยแม้แต่น้อย
มู่เฉียนซีก็ยังคงเดาไม่ออกเช่นเดิม นางกล่าวขึ้น “เจ้าคิดว่าข้าต้องการผู้พิทักษ์ดอกไม้เช่นนั้นหรือ ?”
“ในเมื่อไม่ต้อ
