อวิ๋นฮวากล่าว “เอาหล่ะ เราออกเดินทางไปหาสมุนไพรวิญญาณอื่นกันต่อเถอะ”
ในหุบเขามรณะแห่งนี้ สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวไม่เพียงแต่เป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์อย่างเดียวเท่านั้น แต่ยังมีสิ่งที่น่ากลัวว่านั้นอีก
“อ๊าย! ” เสียงกรี๊ดดังลั่นขึ้น หนานอินกล่าว “นี่……นี่มันอะไรเนี่ย”
พื้นที่ด้านหน้านั้นเต็มไปด้วยดอกไม้ที่มีสีสันสวยงามตระการตา หนานอินเห็นว่ามันสวยมาก นางจึงไปเด็ดดอกไม้นั้นมาดอกหนึ่ง และการเด็ดดอกไม้ดอกนี้ของนางทำให้เกิดเรื่องใหญ่ขึ้น
ทันใดนั้นเองดอกไม้บริเวณรอบ ๆ ตัวนางก็ผุดเป็นดอกไม้ขนาดเท่าคนขึ้นมา ภายในชั่วพริบตาเดียวเกือบจะกลืนกินหนานอินเข้าไปแล้ว
“ตูม! ” แต่โชคดีที่หนานเฉาให้องครักษ์ที่มีพลังวิญญาณขั้นจักรพรรดิเข้าไปช่วยหนานอินออกมาได้ มิเช่นนั้นหนานอินคงจะกลายเป็นปุ๋ยของดอกไม้เหล่านี้ไปแล้ว
ในเวลาต่อมา ดอกไม้ขนาดใหญ่สีแดงเหล่านี้ก็ได้ล้อมรอบบริเวณพวกเขาเอาไว้ หนานอินสีหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ “นี่มันเกิดอะไรขึ้น พี่ใหญ่อวิ๋น! ”
อวิ๋นฮวาขมวดคิ้วพลางกล่าว “ข้าเคยได้ยินผู้อาวุโสในสำนักกล่าวเอาไว้ว่า สิ่งที่อันตรายที่สุดในหุบเขามรณะนั่นก็คือบุปผาปีศาจ สิ่งที่บุปผาปีศาจเหล่านี้ชำนาญที่สุดคือการปลอมเป็นดอกไม้ที่สวยงาม ดูเสมือนจะไร้พิษสง แต่หากมีใครกล้ามาแตะต้องมัน มันก็จะกลายเป็นร่างเดิมของมันทันที และมันก็จะล้อมรอบมนุษย์หรือสัตว์วิญญาณที่อยู่ในบริเวณนี้ไว้ด้วยกัน จากนั้นมันก็จะกลืนกินทีเดี
